Od Cassiopeii cd. Paige

Byłam lekko zdezorientowana, a przez głowę nadal przemykały mi straszne obrazy z tamtego wieczoru...nocy, dnia, godziny, tygodnia? Tak właściwie którego dzisiaj mamy? Byłam wściekła na samą siebie za tamty całkowity brak opanowania. Mało powiedziane; za moją kaszankę zamiast mózgu. Naprawdę próbowałam leczyć moją fobię, ale o prostu się nie da. Przez myśl przemknęli mi rodzice i brat. Mój biedny mały Oli...Nie zdążyłam rozejrzeć się po jakże cudownym salonie, w którym leżałam, bo zawitała w nim szczupłej postury, rudowłosa dziewczyna, na oko starsza ode mnie. Jakkolwiek po przebudzeniu musiałam zatrważająco wyglądać, zebrałam szybko mysli i odważyłam sie zagadać pierwsza:
- Przepraszam, mieszkasz tu?-może było to głupie pytanie, ale nic lepszego nie wpadło mi do głowy.
- Tak-odpowiedziała krótko. Czekałam aż powie coś jeszcze jednak nic takiego nie nastąpiło. Zaczęłam ponownie
-Emm..sorka. Mam na imię Cassiopeia-puściłam jej stłumione parsknięcie śmiechem mimo uszu- Ale proszę mów do mnie Cas. Ja chyba znalazłam się tu przez przypadek, nie zrozum mnie źle, ale...
Zanim zdążyłam dokończyć ta uciszyła mnie gestem ręki, a potem zrobiła coś zupełnie niespodziewanego, podeszła i objęła mnie rękoma. Stałam jak wyryta nie bardzo wiedząc jak zareagować
-Jestem Paige. Miło mi Cię tu GOŚCIĆ- odparła najsztuczniejszym głosem jakim tylko mogła to powiedzieć. Jej  uścisk był sztywny, a twarz obojętna. Po chwili szepnęła mi do ucha-Nawet nie myśl sobie, że to jakiś wylew czułości. Są tu kamery z podsłuchami-wsunęła mi do kieszeni spodni kartkę. Wyprostowała się i powiedziała już normalnym głosem- Jak już będziesz gotowa przyjdź do sali kinowej, poznasz resztę. Na razie jest nas 4, ale niedługo ma przyjechać więcej osób. Twój pokój ma numer 4, klucz leży na blacie.-Odwróciła się na pięcie i wyszła. Ja rozumiem, że się jeszce wogóle nie znamy, ale zabrzmiało to tak jakby mówiła coś no musi, a nie chcę mi pomóc. Ale cóż, jeszcze jej nie znam, może jest fajna? Stałam tak jeszcze dobre dwie minuty, potem posłusznie wykonałam jej polecenie.
                                                                                       ***
IaEoMfSOh... chyba jeszcze mniej spełniającego swoją funkcję skrótu nie mogli wymyśleć. Cała treść kartki, pisanej ręcznie (prawdopodobnie przez Paige), mówiła mniej więcej o tym, że mimo iż kompleks wygląda jak cudowny hotel jest to więzienie, z którego nie ma ucieczki. Świstek obfitował w listę rzeczy, których nie wolno nam robić, oraz kar jakie za nie czekają. Odcięcie się od świata zewnętrznego, zero prywatności ect. ect. Na końcu kartki załączona była notka z prośbą o zwrot, bowiem właścicielka nie ma ochoty tłumaczyć każdemu nowemu z osobna co i jak. Zrezygnowana i nie do końca pogodzona z takim losem, podniosłam się z zamkniętej klapy toalety,  wsunęłam kartkę do kieszeni i wyszłam z łazienki. Na szczęście tu nie zamontowali kamery...przynajmniej ja jej nie znalazłam. Nie miałam ochoty na dokładniejszą eksplorację mojej sypialni, mając bowiem przed soba perspektywę spędzenia całego mojego życia w tym miejscu, stwierdziłam, że będzie jeszcze czas na zabawę w Sherlocka Holmesa. Skierowałam się na korytarz, nie zakluczając nawet drzwi od pokoju. I tak nie ma czego tam ukraść. Po pewnym czasie odnalazłam salę w której mieli się znajdować moji przyszli towarzysze niedoli. Kiedy weszłam, obróciły twarze w moim kierunku i zatrzymały film. Ups, chyba przerwałam seans.

<^^cd. Paige, Gracie, Miyu>

Od Rilliane- Historia

„Przeklęta Krew nie ma prawa do życia.”
Te słowa bardzo dobrze utkwiły mi w pamięci. Zostały one wręcz wyryte w moich myślach. Padły one parę dni przed „wyprowadzką”. Ze swojego życia pamiętam tylko te słowa. Gdy się tutaj pojawiłam, nic nie pamiętałam. Z  czasem urywki w pamięci zaczynały wracać. Śmiechy w szkole, moja radość. Zaczynałam przypominać sobie moich przyjaciół, z którymi spędzałam większość czasu. Do głowy wróciły mi twarze rodziców i starszego brata.  Kiedyś się wszyscy świetnie dogadywaliśmy, nie licząc Thomas'a, mojego brata. On zawsze był o mnie zazdrosny. Tak było do moich dziesiątych urodzin. Wtedy zaczynałam się zmieniać. Nie pamiętam dokładnie swoich uczuć, ale bardzo dobrze pamiętam płomienie. Ogień, który rozsiałam siłą woli, rozpalił się w lesie. Nie wiem dlaczego, jakim cudem to zrobiłam. Ale dobrze wiedziałam, że to ja zrobiłam. Płomienie tak znikąd by nie nadeszły. Paliły się drzewa, trawa, krzaki, wszystko przybierało płomieniste kolory. Stawało się coraz cieplej, w powietrzu unosił się duszący zapach siarki. Ale mi to nie przeszkadzało. Nie czułam ani ciepła, nawet gdy zapaliła mi się nogawka. Nie dusiłam się tym zapachem. Nic mi nie przeszkadzało, jakby w rzeczywiście tego ognia tu nie było. A było wręcz przeciwnie. Jak to się skończyło? Pamiętam jedynie jak się obudziłam we własnym pokoju. Od tamtego czasu próbowałam o tym nie myśleć. Zapomnieć, jak teraz nie pamiętałam większości swego życia. Z każdym dniem stawałam się coraz bardziej zamknięta. Miałam wrażenie, jakbym zaraz miała wszystkich podpalić, jak tamten las. Bałam się obecności ludzi, próbowałam ich unikać, aby ich nie skrzywdzić. Ale tak nie potrafiłam. A potem znowu to się stało. Lecz tego przyczynę bardzo dobrze pamiętam. To była kłótnia. Krzyki i wyzwiska leciały w moją stronę od Thomas'a. Posądził mnie kradzież, że to niby ja mu zabrałam wszystkie kieszonkowe, a nie miał ich wcale tak mało. A to było kłamstwo, nic nie wiedziałam o jego pieniądzach. A gdy mnie zaczął bić... tak się samo stało. Moje ręce zapłonęły i najpierw jego pokój, a potem on sam. W jego oczach widziałam to przerażenie, gdy tarzał się po podłodze próbując ugasić ogień. Drzwi się otworzyły z hukiem i także matka stanęła w płomieniach, gdy tylko się odwróciłam. Ojciec szybko zareagował. Najpierw uczucie bólu w głowie, zaraz po uderzeniu gaśnicą, a następnie zajęcie się płomieniami. Dla Thomas'a było już za późno. Jego skóra wyglądała jak stare spalone do cna drzewo. Matka miała tylko parę oparzeń, a mnie zamknęli. Gdzie? Zapewne w piwnicy. Związali w jakiś kaftan czy co to było, jakieś ubranie jak w psychiatryku. Siedziałam tam przez tydzień, bez żadnej wody czy jedzenia. Gdyby nie litość matki, zdechłabym. Raz na trzy dni przynosiła mi kromkę chleba i miskę z wodą. Nie zadawała żadnych pytań, niczego nie mówiła. Przychodziła, karmiła, odchodziła. Aż pewnego dnia zamiast niej, przyszli jacyś ludzie. Nie wiedziałam wtedy kto to. Aż się znalazłam w tym budynku. Zabrali mnie, a ostatnie słowa pocieszenia od strony rodziny pamiętam bardzo dokładnie.
- Przeklęta Krew nie ma prawa do życia - te słowa zostały wyryte w mej duszy i nigdy już nie chciały mnie opuścić. I to był ostatni raz, kiedy ich jeszcze widziałam.
Wstrzyknęli we mnie jakąś substancje, po czym zapadłam w sen. Nie opierałam się, bo nie miałam już sił. Byłam wykończona fizycznie jak i psychicznie. Głodówka mi nie sprzyjała, a te wszystkie dni nie były dla mnie. Ta okropna moc, która nie wiadomo skąd się u mnie zjawiła. I ten ośrodek... Zaczęły się badania. Je także pamiętam doskonale, to jedyna rzecz o której nie zapomniałam. Próbowali to ze mnie wyciągnąć. Chcieli, abym im pokazała jak płonę żywym ogniem, jak coś podpalam. Ale ja się nie zgadzałam. Tego dnia przyrzekłam sobie coś ważnego.
- Nigdy w życiu już tego nie zrobię! - krzyczałam wręcz te słowa w kierunku lustra, za którym siedzieli i czekali na ogień. W oczach miałam łzy. Nie bałam się, było mi po prostu smutno. Byłam sama na siebie zła, że tak łatwo dałam się złapać, że wtedy nie rozmawiałam z matką, że kłóciłam się z bratem. Że straciłam wszystko. Całe swoje życie, a to tylko dlatego, że mnie się bali.
I wtedy postanowili mi wyczyścić pamięć. Nie mam pojęcia jak to zrobili, ale twierdzili, że jeśli nie będę pamiętać swego życia, będą mogli mi wmówić co innego i zmusić mnie dzięki temu do współpracy. I udawało im  się to, ale tylko przez pierwsze dni, aż pamięć zaczynała do mnie wracać. Mimo iż udawałam, że wierze w to, co do mnie mówili, kategorycznie odmawiałam dalszych eksperymentów. Aż w końcu po trzech latach dali sobie ze mną spokój. Posłali mnie do tego ośrodka, w którym musiałam zamieszkać. Dalej się nie pogodziłam z myślą, że zostanę tutaj do końca. Wierze, że kiedyś się stąd wyrwę.

Od Rilliane

Stawiałam kolejne łapy na mokrym jeszcze śniegu, który przylepiał się do moich łap, przez co moja podroż była utrudniona. Było mi coraz ciężej, a śnieżyca postanawiała nie ustawać. Idąc pod wiatr czułam, jak każdy płatek śniegu wchodzi pod moje futro, mrożąc mnie żywcem. Jednak szłam dalej, byle by się nie zatrzymać, a gorzej, żeby nie zawrócić. Musiałam iść przed siebie. Po chwili zobaczyłam światło. Ale nie światło takie, które widzą umierający. To bardziej... pociąg! Za nim dźwięk lokomotywy przedarł się wpierw przez śnieg, a następnie moje uszy, zeskoczyłam z torów, na jakich stałam. Gdy maszyna przejechała obok mnie, straciłam równowagę przez wicher stworzony przez nią. Pędziła jak oszalała, a ja trafiłam na śliski śnieg. Nie miałam kiedy wbić pazurów w lód, gdyż za nim się obejrzałam, zaczęłam się toczyć, niczym mała biała kulka śniegu z górki. Świat wirował. Nie mogłam się zatrzymać, aż w końcu na mojej drodze pojawiło się drzewo. A dalej las. Nie miałam szans się zatrzymać, więc czekałam na zderzenie. I tak straciłam przytomność jako wilk, uderzając o drzewo.
W potem się obudziłam na nowo jako zwykły człowiek, we własnym łóżku. No prawie. Wylądowałam na ziemi wraz z kołdrą, a głowa mi pękała od bólu. Uderzyłam nią o podłogę, tak jak we śnie o drzewo. Otworzyłam zmęczone oczy i złapałam się za łeb. Przeklęłam cicho pod nosem, po czym wstałam i usiadłam. Nie zmieniałam pozycji od dobrej godziny. Dlaczego? Gdy tylko zajęłam się bólem, zapomniałem nie zasypiać. Zamknęłam oczy i opierając łokcie na kolanach, podtrzymując głowę, zasnęłam.
I znowu wylądowałam na ziemi, ale tym razem nie uderzyłam tak mocno łbem. Obudziłam się już całkowicie, słysząc swój budzik, który zapomniałam wyłączyć na weekend, a dokładniej na pierwszy dzień, w którym się tutaj zjawiłam. Ubrałam się w czarne jeansy i białą koszulkę z czarnym napisem „Hello, I’m very happy!”. Przemyłam twarz i zjadłam dwie kanapki. To mi starczyło. Pierwsze pół dnia przesiedziałam na łóżku marząc na  pogniecionej kartce kawałkiem ołówka.. W końcu tyłek mi tak bardzo zdrętwiał, że postanowiłam się przejść. Zarzuciłam na siebie pierwszą lepsza bluzę, po czym wyszłam z pokoju, chowając do kieszeni jedynie kluczę, bo resztę zostało mi skonfiskowane.
Przechodząc przez korytarz spotkałam paru innych więźniów, którzy także się gdzieś wybierali. To chłopacy, to dziewczyny, na szczęście zero strażników. Jak na razie, zaraz za pewne znowu ich zobaczę. W końcu to oni nas pilnują, prawda?
Dzień był dosyć chłodny i zapowiadało się na deszcz, jednak nic sobie z tego nie zrobiłam. Przynajmniej tak mi się wydawało, że jest zimno. W końcu puszczali do środka chłodne powietrze. Miałam zamiar się przejść, to tyle. Zwykła przechadzka po ośrodku, to mi wystarczyło. Trwała ona nie całą godzinę, gdyż po tym okresie wpadłam w kłopoty. Byłam zmuszony przyśpieszyć kroku w stronę drzwi, aby schować się w swoim pokoju, przed jednym z mężczyzn, który także był "inni". Przypadkiem wpadłam na niego rozlewając mu jakieś picie, na tak zwaną ulubioną koszulę. Widocznie nie panował nad emocjami, gdyż najpierw mi zaczął grozić, a potem chciał uderzyć. Zdążyłam od niego odbiec, ale na jak długo zostałam bezpieczna?
W końcu udało mi się złapać klamkę, niestety za nim ją nacisnęłam i otworzyłam sobie drzwi na kolejne piętro, aby wbiec do środka, uspokoić się, wrócić do pokoju i tam zostać już do końca dnia, ktoś mnie uprzedził. Popchnął mocno drzwi przede mną, które ruszyły w moim kierunku. Dostałam nimi w twarz. Puściłam automatycznie klamkę i złapałam się za nos, który pulsował od bólu, jaki w tej chwili odczuwałam.
- O kur*a – przeklęłam parę razy pod nosem, a między palcami poczułam ciepłą ciecz. Gdy spojrzałam na palce, zobaczyłam szkarłatny kolor, chociaż w głębi siebie chciałem, aby to był zwykły pot, który pojawił mi się pod wpływem strachu
Weszłam do drugiego korytarza, aby jak najszybciej zniknąć z tamtego miejsca, gdyż chłopak mógł w każdej chwili wrócić. Usiadłam na pierwszej lepszej ławce i dalej się trzymałam połamanego nosa, aby trochę się uspokoić. W końcu mój sprawca powrócił się i stanął nade mną. Przyglądał mi się, chciał coś powiedzieć, ale gdy na niego spojrzałam i zabrałam ręce ukazując mu zakrwawioną część twarzy, zamknął usta.
- Możesz uważać następnym razem? – poprosiłam, ponownie łapiąc się za nos.

<Ktoś?>

Powrót

Jestem już obecna, wszystkie opowiadania/ pytania/ formularze możecie wysyłać na maila 

-lukio678@gmail.com

lub w wiadomościach prywatnych na howrse

-RingaXD

Rilliane Sparks

Riliane Sparks

✠ 17 lat ✠ Kobieta ✠ Bi ✠ Nieznany ✠ wolny ✠

charakter:
Jednocześnie boi się samotności, a jednocześnie towarzystwa. Co to oznacza? Ta dziewczyna jest kompletną zagadką. Bardzo wstydliwa, łatwo ją jest zaczerwienić. Wtedy spuszcza głowę, albo zaczyna machać rękoma jak szalona i prawie, że krzyczeć, aby się usprawiedliwić. Może i wstydliwa, ale za to uparta jak osioł. Dąży do celu po trupach, gdy coś sobie postanowi, musi to wykonać. Nie prosi nikogo o pomoc i nie lubi, gdy ktoś próbuje jej pomóc, albo miesza się w jej sprawy. Jednak sama zawsze chętnie pomoże. Dosyć naiwna, więc łatwo jest ją oszukać. Niestety jest bardzo uczuciowa, niczego nie potrafi wziąć na żarty, a tym bardziej szydzenie z niej. Robi jej się po prostu smutno i zaczyna krzyczeć, aby wyładować całą energię. Często czuje się zmieszana, gdyż nigdy nie wie, jak ma się zachować w danej sytuacji. Nie jest egoistyczna, ale uważa, że to ona ma najgorzej w życiu, że cały świat ją nienawidzi, że nie powinna istnieć. Każde czyjeś zdanie bierze do serca i albo zostaje tam na zawsze, jak słowa jej rodziny, albo uciekając w zapomnienie, jak słowa obcych. Dosyć strachliwa, często się boi, jak też często stawia czoło swym strachom. Jest wstydliwa i pilnuje tego, jak inni ludzie wobec niej się zachowuje - nie pozwala się na przykład dotykać, od razu reaguje bez namysłu. Jest typem obserwatora, bardzo ciekawska i musi wszystko wiedzieć. Oczywiście nie ma długiego języka, żeby wszystko wszystkim od razu wygadać, bo po co? Nie umie kłamać, to jest jej wada. Ciągle mówi prawdę, co ją normalnie wykańcza od środka. Nie nosi żadnej przysłowiowej maski. Nie ukrywa swoich uczuć. Gdy jest radosna, jest rozgadana, uśmiecha się. Gdy jest smutna, zaczyna płakać. Ma bardzo niską samoocenę. Ponieważ słowa najbliższych wzięła do serca, uważa się za potwora. Nie ma prawa do przyjaciół, rodziny, szczęścia, radości. Ogółem nie powinna się wybudzić ze śpiączki, powinna umrzeć. Takie ma zdanie o sobie, a w najcięższych chwilach powtarza to sobie na głos głośno krzycząc. Gdyby jednak istniał ktoś, kto by ją zrozumiał, pomógł jej, był dla niej wsparciem, oddała by życie za niego. A co do chamskich ludzi... Albo się od razu podda i nawet się nie odezwie, albo stanie się obojętna. Rzadko kiedy rzuca jakieś sprośne uwagi, bardzo rzadko. Ma bardzo dobrą pamięć i nigdy nie zapomina. Czasem nawet się mści, ale to już w poważniejszych przypadkach. A teraz najważniejsze dwa pytania. Dlaczego boi się towarzystwa? Gdyż wie kim jest, wie co jej grozi, wie, że ludzie tylko krzywdzą. Dlaczego więc boi się nawet samotności? Gdyż podczas śpiączki śniła o niej i nie chcę, aby sny, a raczej koszmary się spełniły.
moc:
 niekontrolowana pirokineza
inne:
✠Cierpi na klaustrofobie i panicznie boi się pająków i myszy
 ✠Kocha zimę
✠Mierzy tylko 1.65m | Uwielbia muzykę
✠Obiecała sobie, że już nigdy nie użyje swej mocy
 ✠Przekupisz ją wszystkimi słodkościami
 ✠Boi się wody, bo nie umie pływać
kontakt:
Pandemonium.
✠Historia✠

Post informacyjny #1

Pod wpływem waszych pytań i moich obserwacji doszłam do wniosku, że nie wszyscy zrozumieli jak działają ośrodki. Pozwólcie, że w tym poście rozwieje wątpliwości i pomogę wam pisać wątki zgodne z uniwersum.

#1- Ośrodki to nie hotele
Trzeba być świadomym, że ośrodki są swego rodzaju więzieniem. Nie można tam zabierać żadnych rzeczy, które należały do waszych postaci. Wszystkie przedmioty osobiste są konfiskowane i trudno jest coś przemycić. Postacie nie mają dostępu do internetu tylko do wewnętrznej sieci. Komputery znajdują się w bibliotece. Można tam wypożyczać także płyty z muzyką.

#2- Świeże powietrze
Z ośrodków nie da się wyjść. Nie ma drzwi ani balkonów, a okna są zaklejone. Powietrze jest tam dostarczane przez system wentylacyjny. Bohaterowie nie mogą więc biwakować, wspinać się po drzewach etc.

#3- Ubrania i przyrządy
Jedyne ubrania do jakich mają dostęp nasi bohaterowie to kilka bluz, t- shirtow i spodni. Ewentualnie w zimie mogą nosić sweter. Niestety nie ma tu miejsca na własny styl

#4- Zainteresowania
Bohaterowie mają dostęp do wielu sal, w których mogą realizować swoje pasje, jednak nie ma możliwości wspinaczki górskiej, biegania czy grania w tenisa etc. Pamiętajcie ośrodek to nie żaden kolos, poprostu hotel, w którym bohaterowie spędzają życie

#5- Przeznaczenie
Bohaterowie nie są na wakacjach. Są przetrzymywani, ponieważ ludzie boją się, że ci mogą wyrządzić im krzywdę. Zdarza się, że ktoś zostanie ukarany.

#6- Postacie dodatkowe
Obecnie na blogu nie ma postaci dodatkowych, w ośrodku znajdują się tylko nasi bohaterowie. Możliwe, że z czasem się to zmieni. Jeżeli ktoś będzie chciał dodać postać dodatkową  (rodzeństwo/ przyjaciół z którymi tu trafili) może pisać skontaktować się że mną po 21

#dodatkowe - Po dołączeniu dziesiątego członka  (możliwe, że wcześniej) zostanie zorganizowany event. Więcej po moim powrocie.

Mam nadzieję, że rozwiałam wątpliwości. Jeżeli ktoś ma pytania, zadawajcie je śmiało w komentarzach pod tym postem.

- Paige

Aaron Choi - Historia

- Masz towar? - spytałem ściszonym głosem, zbliżając usta do ucha mężczyzny. Nieco niższy ode mnie brunet odchylił kaptur bluzy, z którego niemal wyskoczyła szopa włosów. Odsunąłem się do tyłu, czując jak końcówki muskają mój policzek.

- Weź je zetnij - zmarszczyłem czoło poprawiając szary, wciągany przez głowę sweter.

- Nie pozbędę się moich dzieci - zaśmiał się, uderzając mnie w żebra, uniósł twarz, której w bladym świetle lampy mogłem się przyjrzeć. Miał chudą, słodką buzię, lekko zaróżowione policzki, duże zielone oczy i powiększone od narkotyku źrenice, musiał już przyjąć dawkę. Jego kości policzkowe wystawały na tle zapadniętych policzków, wargi miał drżące, spękane. Zastanawiałem się, ile razy jeszcze wstrzyknie sobie w żyłę, nim odleci, tak porządnie na wiele dni... Nim skończy się jego życie.

Albo zwyczajnie umrze od przedawkowania. Zaczął od marihuany, niby nic nie? Więc jakim cudem skończył na heroinie i barbituranach?

Był wrakiem człowieka, którego życie kończyło się z dnia na dzień, dawka za dawką. 

A ja każdego dnia zdawałem sobie sprawę coraz bardziej z tego, jak bardzo będę za nim tęsknić gdy umrze. 

Chwyciłem w dłonie tę słodką twarz, muskając wargami jego usta. Zawsze niesiony emocjami gwałtownie, odwzajemniał moje pocałunki. Lubiłem to w nim, chociaż zdawałem sobie sprawę konsekwencją czego jest jego nieludzkie zachowanie.

- Mam - szepnął, chowając się w moich ramionach. Zawsze to robił, kiedy czuł strach. Przychodził do mnie, by bez słowa leżeć i spędzać ze mną czas. Tylko czego bał się teraz?

- Luhan? - Spojrzałem na niego, zawsze zastanawiało mnie jego afrykańskie imię przy jego kanadyjskich korzeniach. - Co się dzieje? - chłopak zacisnął dłonie na moją bluzie.

- Mają nas, policja szuka nas od dawna, złapali Sylvaina, Carter nie żyje. Zostałem ja, Ty i Sonia. Aaron to koniec - wyszeptał, a z jego oczu potoczyły się strumienie łez. To była prawda, handlujących ciężkimi narkotykami po tej okolicy wyłapywano kolejno. Zabrano tych, którzy byli w tym najtwardsi i prawdę mówiąc, wspierali nas. Też się tego bałem, mnie mogli zatrzymać. Bardziej przerażał mnie fakt, że za nic nie umiem ochronić przed tym gównem Luhana, nigdy nie umiałem. Ścierałem rękawem bluzy potok łez z jego twarzy, rozglądając się po okolicy.

- Ej, mały, idziemy na lody? - spytałem zerkając na ciągle otwartą budkę. Wiedziałem, że to go zadowoli, zawsze taki był, cieszył się z drobnych gestów, malutkich, dla innych nic nie znaczących prezentów. Czułem, że był miłością mojego cholernego życia. Tak bardzo się od siebie różniliśmy. Nie czekając na jego potwierdzenie, wplotłem swoje palce między jego i ucałowałem kolejno każdy z nich.

- Kocham Cię, Aaron - szepnął niższy i objął mnie mocniej.

- Też Cię kocham - odparłem zgodnie z prawdą. Weszliśmy do środka, gdy mały przyczepiony do sufitu nad drzwiami dzwoneczek zadzwonił, przyciągając uwagę kasjera, który spojrzał dziwnie na Luhana.

Spiorunowałem go wzrokiem i przyciągnąłem do siebie bruneta, całując go w czoło. Wziąłem dwa lody. Gdy chłopak zniknął w zagłębiu  pomieszczenia poczułem niepokój.

Odczekałem chwilę i pewien swojego przeczucia, chwyciłem dłoń chłopaka, ciągnąc go w stronę tylnego wyjścia.

- Co Ty robisz? - przestraszony, nieco chybotał się na boki, kołysząc swoim ciałem szedł za mną.

- Mają nas - rzuciłem tylko i wyciągnąłem go na zewnątrz.

Było za późno.

Chłopak cofnął się gwałtownie, upadając na ziemię, gdy zza rogu wyjechał radiowóz policyjny. Siedzące w nim psy, przekrzykiwały sygnał, wrzeszcząc, że mamy się zatrzymać.

W chłopaku prawdopodobnie dopiero teraz w pełni wstąpił narkotykowy haj, krzyknął, odpychając mnie do tyłu i ruszył w szaleńczym biegu w stronę policjantów.

- Luhan, stój! - wrzasnąłem za nim, próbując go złapać, ten jednak okazał się szybszy. Wyrwał się do nich. Mężczyźni sięgnęli do kieszeni swoich spodni, wyjmując z nich pistolety. Krzyknąłem coś w stylu " Nie macie prawa", ale kto by słuchał jebanego narkomana.

Padły trzy strzały, które celnie rozszarpały klatkę piersiową Luhana. Boże...

Chciałem się zemścić, chciałem płakać, krzyczeć, zabić ich wszystkich.

Zabrali mi go, odebrali mi moje słońce.

Zacząłem krzyczeć w dzikim szale, a pierwsza kula świsnęła obok mojej głowy, mijając mnie.

- Uspokój się, albo skończysz jak tamten - Słowo "tamten" wypowiedzieli z taką pogardą, jakby był nikim, zwykłym śmieciem. Przetarłem nos i puściłem się biegiem, otwierając tym samym ogień ze strony napastników. Pobiegłem na tyły budynku, przeskakując przez niski płot. Nie dorwą mnie, choćby chcieli. Biegłem, łzy płynęły mi po policzkach. Biegłem bocznymi ulicami miasta prosto do zamieszkałej przeze mnie i moich rodziców kamienicy.

Podszedłem do budynku zrobionego z czerwonej cegły i pobiegłem po drabince przeciwpożarowej prosto na balkon mojego pokoju.

- Aaron! - Dwa donośne głosy rozniosły się echem po pomieszczeniu, gdy do niego wpadłem, płacząc coraz mocniej. Odwróciłem się do nich, chcąc wtulić się w ramiona mamy. Jedynej osoby, która wiedziała o mojej bezgranicznej miłości do Lu. Ku mojemu zaskoczeniu, nie byli tam sami. Troje uzbrojonych policjantów stało za nimi, mama płakała, a ojciec wpatrywał się we mnie z ogromnym gniewem.

- Boże nie... Mamo Lu nie żyje! - wydarłem się histerycznie, mężczyźni podeszli do mnie, a ja zacząłem rzucać w nich wszystkim co popadnie. Książki, torba, poduszki, lampka, wszystko co wpadło mi w ręce.

- Zabiliście go! Zabiliście jebane kundle! - darłem się, jak mogłem, roznosząc pokój. Wzrok ojca złagodniał, matka zaczęła szlochać.

Pozostała trójka trwała w bezwzględności. Nim się obejrzałem, oberwałem paralizatorem. Padłem na ziemię, krzycząc jeszcze głośniej. Złapali mnie za ramiona i zakuli w kajdanki, uniemożliwiając jakikolwiek ruch i wyprowadzili na zewnątrz.

- Aaron... Dlaczego nic nie powiedziałeś? - Matka podeszła do mnie ostatni raz, kładąc mi dłoń na policzku.

- Nienawidzę cię, suko! - wydarłem się, a ojciec uderzył mnie w twarz. Poczułem otaczające mnie gorąco i ogólny spokój.

Raz już czegoś takiego doświadczyłem... Przypomniałem sobie przerażoną twarz Luhana, kiedy odłamki szkła atakowały twarz Devila, po tym jak próbował go zgwałcić. Ogień palił jego twarz, a kolejne lampy dookoła nas pękały, atakując go nadnaturalnym ciepłem, które paliło jego skórę.

Nim się zorientowałem z kranu trysnął wrzątek, otoczył moich rodziców gęstym strumieniem i zaatakował ich w brzuch. Sekundę po tym wybuchła kuchenka, roznosząc cały dom.

- Ty potworze - wydarł się policjant, zeskakując razem ze mną ze schodów. Drugiego pochłonęły promienie.

*Pół roku później*

Pakowałem swoje rzeczy, niespokojny i zdenerwowany. Od pół roku nie przyjąłem żadnej dawki, najgorsze dni głodu minęły, jednak nadal pragnąłem tego całym sobą. Całkowicie oddany byłem swojemu nałogowi i cierpliwie czekałem na dzień, aż będę mógł do niego wrócić.

5 miesięcy w poprawczaku

Miesiąc w zasranym laboratorium, gdzie prowadzili badania, dochodząc do wniosku, że jestem "inny" niż wszyscy.

Bo, moje DNA było inne? Czy coś.

Nie wiem, szczerze mówiąc, miałem to gdzieś. Teraz przenosili mnie do jakieś szkoły, gdzie ponoć miałem wieść spokojne życie, które pozwoli mi kształtować moje nadnaturalne zdolności. Zaśmiałem się w duchu z ich naiwności, jeszcze nie wiedzieli, do czego byłem zdolny i jak wiele problemów potrafiłem im przynieść.

Nadal rozpaczliwie tęskniłem za Luhanem...

Jego jedwabnym głosem, delikatnym, słodkim spojrzeniem i kompletnym oddaniem wierze w lepsze jutro.

Zawsze był naiwny, ale przez to jedynie słodszy.

- Brakuje mi cię.. - szepnąłem, ścierając z oczu łzy. Nie pozwoliłem sobie na słabość, nawet na moment. Nie  mogłem płakać, nikomu pokazać swojego bólu. 

Niczego...

Przełknąłem ślinę, gdy drzwi, prowadzące do mojego pokoju, skrzypnęły na znak otwarcia.

- Profesor Rohan - stwierdziłem obojętnie, obserwując jak przysadzisty mężczyzna wchodzi do mojego pokoju, atakując wzrokiem.

- Gotowy na lepsze życie? - spytał, kładąc mi dłoń na ramieniu.

- Pytanie tylko czy ludzie tam gotowi są na życie ze mną.

Shadoe Nelson

Shadoe Nelson

podobno niektórzy zdrabniają jej imię do Sho.

26 lat - Filipa de Hainault

Moc

      Dziewczyna posiada zdolność do władzy nad wodą. Może układać z niej przeróżne kształty i zmieniać jej położenie... Do tej pory opanowała jednak tylko kilka podstawowych ruchów oraz zmianę skupienia z ciekłego w śnieg. Przy tym wszystkim Shadoe zdecydowanie lepiej czuje się w otoczeniu co najmniej zimnym i z tego powodu podczas większych upałów potrafi całymi dniami przesiadywać w pokoju i całą swoją uwagę skupiać na tworzeniu szronu i śniegu w pomieszczeniu. To męczące, aczkolwiek jeśli się postara - faktycznie przynosi to efekty. Niemniej jednak od pewnego czasu z coraz większym trudem idzie jej nauka, a zauważalne postępy zaczynają sprawiać jej niemałą trudność. Stara się nauczyć rozwijać wodę w lód. Póki co nie widać tego efektów... ale kto wie, może któregoś dnia po jej pokoju zaczną latać lodowe Dzierzby, zamiast tych ze śniegu?

Osobowość

    Nie tak prosto opisać Shadoe, jak to się może niektórym wydawać. Niektórzy twierdzą, że jest to miła i zabawna osoba, pełna energii i sympatii do wszelkiego rodzaju istot, żywych, czy martwych. Podobno uwielbia towarzystwo i tylko czasami ją ono przytłacza. Rzekomo jest idealną mieszanką intro i ekstrawertyczki, które razem wyjątkowo świetnie współpracują.[Notka od adminki: Taka osoba nazywana jest ambiwertykiem.] Ale to same bzdury, które sama Sho wymyśliła i próbuje egzekwować w swoim życiu. Niemniej jednak próbuje, i nie zawsze jej to wychodzi. Prawdą jest oczywiście, że Shadoe w gruncie rzeczy wcale nie jest człowiekiem złym, faktycznie w końcu stara się i próbuje zachowywać tak, jak każdy praworządny członek społeczeństwa zachowywać powinien, ale nie ulega przy tym niestety wątpliwościom fakt, że kobieta ta ma w sobie znacznie więcej niż to, co powinna.

   Otóż: Shadoe urodziła się z niezwykle rzadkim zaburzeniem, które - można tak powiedzieć - odziedziczyła właściwie po ojcu, który także wykazywał wiele cech charakterystyczny dla tego błędu. Nieświadomie uczył on ją od dziecka i przekazywał dziewczynce zachowania, których zwykły, dobry rodzic nigdy nie chciałby przekazać swojemu dziecku. Ale on przecież nie był zwykłym... a już na pewno nie dobrym rodzicem. Uzasadnione byłyby nawet podejrzenia, iż mężczyzna ten nie kochał jej, ani swojej żony, dla której podobno zrobiłby wszystko... prawie.

„Był czarujący, nieustraszony, ale i bezwzględny. Mimo że nigdy nie uciekał się do przemocy, w części jego duszy, którą nazywamy sumieniem, panował taki ruch jak w zamrażarce Jeffreya Dahmera.”

   Swojej córce przekazał coś, co mogłoby skreślić ją z wielu list, gdyby tylko problem jej udowodniono. Psychiatrzy nazywają to Osobowością Dyssocjalną. Ona woli mówić o sobie po prostu Psychopatka. Ale to wcale nie musi oznaczać, że bez przerwy ma ochotę kogoś zabić, nie. Z całą pewnością nie. Prawdę mówiąc, w wielu aspektach życia radzi sobie nawet lepiej niż zwykli ludzie... kłamstwem jest, że nie ma ona sumienia. Ma je, działa ono po prostu inaczej. Ma też poczucie moralności, może jej na kimś zależeć, pragnąć chronić słabszych, starać się... tyle, że to wszystko nie działa tak, jak wszyscy oczekują. Ona nie kocha - jej zależy; nie ma wyrzutów sumienia - po prostu może jej być czegoś szkoda; Czuje ból, ale nie znaczy to, że będzie się nad sobą użalać i wyć w niebogłosy. Odczuwa emocje... są one po prostu inaczej zakodowane.

Przeszłość

    Ważne, że w głowie jest :D

Miłość

   Kobieta ta od zawsze była biseksualna. Choć w okresie młodzieńczym przez pewien okres miała wątpliwości co do swojej orientacji, nie mogąc samodzielnie określić, która płeć pociąga ją bardziej, obecnie jest jej jednak pewna. Ostatecznie w końcu stworzyła jeden - tak jakby - udany związek z mężczyzną, z którym straciła później kontakt. Związek zakończył się wraz z końcem sesji. Później miała dziewczynę... która zmarła na żółtaczkę. Cóż, czasem los się nie uśmiecha, ale Shadoe mimo wszystko cały czas ma na boku świadomość tego, że ma przed sobą jeszcze sporo życia. O ile wszystko pójdzie zgodnie z planem. 

   W chwili obecnej jest sama. Ale kto wie, czy to się niebawem nie zmieni? W ośrodku jest sporo miłych osób...

Inne

   Na karku ma wytatuowanego niewielkiego ptaka - konkretnie Dzierzbę ze zdobyczą - obok którego widnieje napis „Z naturą się rodzimy”. Cały tatuaż ma około dziesięć centymetrów szerokości i sześć wysokości, nie jest więc zbyt duży, niemniej jednak - jeśli nie zasłaniają go włosy dziewczyny - bez trudu można go dostrzec. Został wydrukowany w kolorze.

   Jej ulubionym gatunkiem muzycznym jest Rock, nie ma jednak uprzedzeń do żadnego innego z gatunków - faktycznie w każdym potrafi znaleźć wykonawcę, którego dzieła by się jej naprawdę podobały. W ten sposób powstaje więc jej play-lista w telefonie, przepełniona dziesiątkami utworów z różnych gatunków. Z przewagą rocka, co prawda, ale nie można tu mówić o zastraszającej różnicy ilości. Nie trzyma u siebie jedynie utworów w typie Disco Polo; Ulubionym zespołem dziewczyny jest My Chemical Romance.

   Shadoe w pełni zdaje sobie sprawę ze swoich problemów psychicznych i wcale się ich nie wypiera. Mimo to jednak nigdy nie zamierzała, i nie zamierza robić niczego w kierunku wyleczenia się z choroby.

   Kocha ptaki, a jej ulubioną rodziną są Dzierzby.

Kontakt

Ave͘  - aveshu1946@gmail.com

Cheolsun Lee - Historia

 Cały dzień spędziłem w mieszkaniu, nie widząc większego sensu, aby z niego wychodzić w taką pogodę, jaka była za oknem. Korzystałem również z okazji, że nie ma matki w domu, która zapewne znowu gdzieś się pałęta, z opróżnioną do dna butelką po wódce. 

 Nie zawsze taka była, spędzała w domu większość czasu i normalnie mogłem z nią porozmawiać, na mniej jak i bardziej poważne tematy. Zmieniła się jednak po tym, jak odkryła dość długo ciągnący się problem taty, a dokładniej narkotyki. Sam o tym wiedziałem od prawie samego początku, co zraziło mnie do tego człowieka całkowicie, ale wciąż był moim ojcem i nie mogłem go zostawić. Pewnego dnia, gdy mama odkryła jego problem, postanowił, że nie ma sensu tego ukrywać i zaczął brać więcej. I więcej. I jeszcze kurwa więcej. I tak zostaliśmy sami, ja i moja mama, z problemami finansowymi, jak i tymi należącymi do ojca. Dlatego zaczęła pić, co pewnie skończy się dla niej tym samym, co dla ojca.

 Usłyszałem otwieranie drzwi, a po chwili do mieszkania weszła zataczająca się kobieta z mocno czerwonymi polikami jak i nosem, co spowodowało u mnie wstanie z kanapy i skierowanie się w jej stronę

 - Zrobiłeś obiad? - powiedziała, między czknięciami.

 - Z czego? - odparłem oschle, co musiało zdenerwować kobietę.

 - Nie pyskuj mi tutaj, bo pożałujesz - warknęła cicho, opierając się o framugę drzwi.

 Nie odpowiedziałem, z zamiarem wyminięcia jej i wyjścia z domu, bez większego sensu. Nie pozwoliła mi jednak, zatrzymując mnie i mierząc w moją stronę butelkę, która najwidoczniej musiała w coś uderzyć, ponieważ była zbita w połowie. Spojrzałem na nią, wiedząc, że może zrobić teraz wszystko. Mimo wszystko, dopadła mnie panika, a jak kobieta zamachnęła się butelką, cofnąłem się jedynie o krok, jeden krok, aby zobaczyć, że jestem po drugiej stronie ściany. Nie wiedząc z jakiego powodu spojrzałem na swoje dłonie, aby po chwili zakryć nimi uszy, gdy usłyszałem roztrzaskanie butelki o ścianę, a po niej kolejnej. Wszystko skończyło się krzykiem od kobiety, z którego nie dało się zrozumieć prawie żadnego słowa, nie licząc przewlekanych w nim przekleństw. Nie zamierzając tam wracać, wyszedłem z budynku, idąc już ledwo oświetlonym chodnikiem, ze względu na dość późną porę

 - Ej, młody - usłyszałem czyiś głos, zwracając w tą stronę głowę, widząc tam niewielką grupkę chłopaków w kapturach - Wyglądasz na wyjątkowo zestresowanego, wiesz? - uśmiechnął się pod nosem, podchodząc w moją stronę - Nie chciałbyś się... rozluźnić? - Zatrzymał dłoń na moim przedramieniu z zamiarem podwinięcia rękawa, przez co w głowie zapaliła mi się lampka.

 - N-nie, dzięki. Wszystko jest w porządku - powiedziałem spanikowany, próbując zabrać rękę, nim dojdzie do czegoś więcej. Nic to jednak nie dało.

 - Nie pożałujesz, zaufaj - Nim się skapnąłem, drugi z nich w dłoni trzymał strzykawkę, która trafiła prosto w żyłę, a z powodu ojca dobrze wiedziałem, że była to heroina.

 Dopadło mnie automatyczne zrelaksowanie, przez co rozluźniłem mocno zaciśniętą wcześniej pięść i dotarł do mnie śmiech grupy chłopaków, którzy postanowili zaciągnąć mnie ze sobą w alejkę, mając tam tego wszystkiego o wiele, wiele więcej.

____

 Siedziałem w tym samym miejscu co zawsze, nerwowo drapiąc się po wierzchu lewej dłoni. Czekałem na niego, znowu. Potrzebowałem tego teraz, a on jak zwykle się spóźniał

 - Zwolnij człowieku - usłyszałem w końcu za sobą głos, na co wyprostowałem się i odwróciłem w jego stronę.

 - Masz? - spytałem krótko, ignorując jego wypowiedź.

 - Tak - stwierdził i podał mi wymagany ode mnie towar, przez co dałem mu wymaganą kwotę, która do najmniejszych, mimo wszystko, nie należała.

 Podziękowałem cicho i skierowałem się w stronę opustoszałego miejsca, lepsze to niż powrót do domu. 

 Fakt, popadłem w nałóg, jak tata. Wciskałem sobie kit, że pomaga mi to zignorować sytuację w domu, i że matka wyrzuca całą swoją złość na mnie. Może nie fizycznie, prędzej psychicznie, co i tak mnie nie rusza. Ale przygniata. A jakoś trzeba sobie radzić, nieprawdaż? Są inne sposoby, ale ten jest najprostszy...
____

 - Miałeś mieć całą kasę na dzisiaj - Poczułem jak chłopak uderza mną o metalowy garaż za mną, trzymał zaciśnięte dłonie na kołnierzu od mojej bluzki.

 - Potrzebuję jeszcze dwa dni - wydusiłem z siebie, czując piekący ból w okolicy szyi. 

 - Chuja dwa dni! Trzeba było pomyśleć wcześniej - warknął.

 Zacisnąłem usta w cienką linię, aby po chwili poczuć uderzenie w polik z pięści, na co syknąłem z bólu i wytarłem lecącą krew, powoli spływająca po wardze i podbródku. Chwycony zostałem po chwili za swoje brązowe włosy, aby mogli podnieść moją głowę, zmuszając mnie do patrzenia na nich

 - Nie masz pieniędzy? Odpłacimy się inaczej - powiedział, następnie czując na swojej twarzy krew, którą trafiła na niego, przez wyplucie jej. Co dało mi możliwość wyrwania się farbowanemu, na wręcz brudny niebieski kolor, chłopakowi.

 Wybiegłem z alejki i skierowałem się w stronę mieszkania, wiedząc, że mamy nie ma, co i tak nic by dla mnie nie zmieniło. W głowie wtedy zjawił mi się pomysł. Ten ośrodek, IaEoMfSoH. Nie dość, że da mi możliwość ucieczki od długu u tych dilerów, z którymi kontaktu dla towaru nie mam od pół roku, ze względu na udaną próbę zerwania, to jeszcze jest to miejsce dla osób jak ja. Mam szansę na oderwanie się od tego wszystkiego, co powoli doprowadzało mnie do szału.

____

 Nerwowo miętoliłem w dłoni rękaw od swojej bluzy, siedząc w samochodzie i próbując jakkolwiek ogarnąć okolicę, co było mało możliwe. Nic nie widziałem, więc odpuściłem. W pewnym momencie jednak szarpnęło pojazdem, niedługo po tym jak zaprzestałem wyglądania za okno, za którym i tak nic nie było widać. Ktoś otworzył drzwi, dzięki czemu mogłem wyjść i zauważyć przed sobą tunel, który co parę kroków zrobionych przeze mnie, zamykał za moimi plecami drzwi. Po karku przeszły mi dreszcze, ale nie zaprzestałem, a tym bardziej nie zwolniłem kroku, z chęcią jak najszybszego trafienia do środka. 

 W szybkim tempie otworzyłem drzwi, naciskając na klamkę i uderzył mnie lekki, przyjemny zapach jak i lecąca z głośników muzyka, na co uśmiechnąłem się po prostu sam do siebie i poprawiłem czarną torbę na ramieniu, wypełnioną moimi rzeczami. Ruszyłem w stronę, w której podejrzewałem przynajmniej, że będą pokoje. Minąłem przy okazji wiele innych pomieszczeń, na które teraz zbytniej uwagi na zwróciłem.

 Zatrzymałem się przy zwykłych, gładkich, białych drzwiach i wypuściłem powietrze z płuc. Złapałem za klamkę z zamiarem otwarcia ich i był pusty, na szczęście. Nie było nikogo więcej w pokoju, tylko ja.

 Zacząłem się rozpakowywać, z lekkim uśmiechem na twarzy i również rozglądać po całym pokoju z zaciekawieniem w oczach. To był ten moment, gdy mimo tego, co może się tutaj dziać, byłem uwolniony od swoich wcześniejszych problemów. Można uznać, że rozpocząć nowe życie.

Aaron Choi

Aaron Choi

✠ 17 lat ✠ Mężczyzna ✠ Bi ✠ Antoku ✠ wolny ✠  

charakter:

Chłopak po wydarzeniach z przeszłości, których już nie pamięta, stał się zamknięty w sobie. Trzyma wszystko i wszystkich na dystans, lecz jak na razie udaje mu się to ukryć. Często zmienia pogląd swojej i tak szarej codzienności, stawiając sobie coraz wyższe cele, które zawsze wykonuje niemal perfekcyjnie. Inni mogli by powiedzieć, że życie nastolatka jest wręcz idealne, wydaje im się, że chłopak ma wszystko, czego może zapragnąć. Jedną z jego największych wad jest zaufanie, zbyt łatwo obdarza nim innych ludzi, wyszedł z założenia, że cecha ta nie dość, że jest przyczyną wszystkich jego problemów, to jeszcze ciągnie się za nim od najmłodszych lat, ponieważ nie potrafi się jej pozbyć. Jest wybredny, wszystko mu nie pasuje i raczej trudno go zadowolić (sami sobie zinterpretujcie to zdanie). Aaron, chociaż nie chce, jest też bardzo uczuciowy, walczy o każde, nawet najmniejsze wspomnienie jego rodziny, nie potrafiąc wyrzucić przeszłości z siebie. Nie dopuszcza do siebie myśli, że to co było, nie może wrócić. Jedną z jego słabych stron jest też stanowczość, a raczej jej brak. Niesie pomoc każdemu, kto jej potrzebuje, nie oczekując niczego w zamian. Nienawidzi popełniać błędów, za każdy wymierza w siebie falę pogardy i samokrytyki, z irytacją podchodząc do każdego swojego czynu. Chociaż, jakby się bardziej postarać i przejść wiele ciężkich prób, w 18-latku można odnaleźć prawdziwego przyjaciela.

 moc:

 Trudna do zdefiniowania. Aaronowi przyniosła wiele bólu i jak do tej pory, nikt nie wie, na czym polega jego moc. Kiedyś, pod wpływem silnej kłótni z rodzicami, kuchenka gazowa po prostu wybuchła, zabijając jego rodzicieli. Do 17 roku życia nie udało mu się tego powtórzyć, jednak gdy stanął w obronie przyjaciela, zmusił, palącą się latarnię, by wybuchła raniąc gorącą temperaturą. Nigdy wcześniej i nigdy później nie zrobił nic, co zdefiniowałoby jego moc. Prawdopodobnie po prostu potrafi zwiększać temperaturę.

inne:

 ✠Kiedyś przegrał zakład, w ramach którego biegał po szkole w samych bokserkach, z wypchanym ubraniami plecakiem, rzucając nim o ziemię, krzyczał "ALLAHU AKBAR".

✠Pomalował sobie brwi czarnym lakierem do paznokci (po wyrwaniu odrastały mu trzy miesiące).

✠W ramach młodzieńczego buntu wyrzucił nauczycielowi dziennik przez okno, po jedynce z chemii. 

✠Bierze narkotyki

 ✠Jego ulubionym zespołem wbrew pozorom jest 30 Seconds To Mars.

✠ Mówi w czterech językach.

Kontakt:

Howrse:  Aaron.

 ✠Historia✠

Cheolsun Lee

Cheolsun Lee

✠ 18 lat ✠ Mężczyzna ✠ Bi ✠ Li Syng Man ✠ wolny ✠

charakter:

Lee bywa chwilami głośny, pełen energii i rozbiegany, a w innych momentach wyjątkowo spokojny, cichy i nie wychylający się w tłumie. Również nieśmiały w obecności nowo poznanych osób, ale próbuje nawiązać z nimi dobry kontakt, mając na twarzy nerwowy uśmiech i problem z utrzymaniem kontaktu wzrokowego ze swoim rozmówcą. Ambicja, którą posiada, nie pozwala mu poddać się w połowie dążenia do jakiegokolwiek celu, nawet gdy jest on mało możliwy do wykonania. W takim momencie jak już, jest potrzebna osoba, która twardo sprowadzi go na ziemię i uświadomi mu, że jest to niemożliwe. Będzie się sprzeczał, wciąż próbując, ale w końcu to do niego dotrze, przynajmniej powinno. Ogólnie, posiada sporo ambicji i póki z niego nie uleci, co mimo wszystko, potrafi stać się szybko, będzie dążył do wyznaczonego celu.

 Ma problemy z ukazywaniem swoich emocji, nie lubiąc przy okazji słuchać poleceń innych. Dojrzewanie go dorwało w taki, a nie inny sposób niestety. Jest jednak opiekuńczy i miły do wszystkich, momentami złośliwy dla przyjaciół. Wysoka samoocena wiąże się z tym, że nie lubi przegrywać i będzie starał się bardziej, gdy ktoś rzuci mu w tym kierunku wyzwanie. Dużo rzeczy jednak znajduje za nudne, na pewno na pierwszy rzut oka. W jakimś stopniu jest również idiotą, co potwierdzić można tym, że chwilami nie zna odpowiedzi na najprostsze odpowiedzi.

 Ze względu na swoją nieśmiałość, w trakcie mieszkania razem z innymi osobami niż on sam, będzie się mył jak i jadł, gdy reszta śpi. Później powinno mu przejść, wystarczy, że się z kimś dogada i zaprzyjaźni, co trudne raczej nie jest, ponieważ po przełamaniu pierwszych lodów w rozmowie, od razu daje radę z kimś nawiązać kontakt. Choć nie na tyle silny, aby otwarcie o wszystkim z tą osobą mówić.

moc: 

Możliwość przenikania przez ściany i inne przedmioty jak i powierzchnie. Zdarza się tak, że tego nie kontroluje.

inne:

 ✠Lubi od czasu do czasu przebywać w samotności, jednak niezbyt długo, bo wtedy wszystkie jego myśli potrafią go przytłoczyć, przez co najchętniej nie wychodziłby w takim momencie z pokoju nawet na krótki moment.

 ✠Angielski stał się dla niego językiem ojczystym, ale potrafi mówić również płynnie po koreańsku jak i odrobinę po francusku.

  ✠Lubi i potrafi śpiewać < https://www.youtube.com/watch?v=8r6UJQfvPng >, tak samo jak i tańczyć.

✠Przez prawie wieczny katar, często pociąga nosem, co weszło mu po prostu w nawyk.

kontakt: 

email - apolacola@gmail.com 

howrse - 육군.

✠historia✠

Nieobecność!

Od 7 sierpnia do 21 sierpnia będę nieobecna, a moje obowiązki na ten czas przejmie Gracie.
Kontakt: elenaxd2001@gmail.com
-Paige

od Paige

Razem z Gracie i Miyu zdecydowały się obejrzeć jakiś film. Nie obyło się bez kłótni. W końcu padło na Avatara, jednak żadna z nich nie była w pełni usatysfakcjonowana tym wyborem. Gracie bardzo chciała obejrzeć Deadpool'a, za to Miyu wybrała Więźnia Labiryntu. Mówiła, że ta okładka jej się z czymś kojarzy. Paige za to wyjechała z opcją, która spotkała się tylko salwą śmiechu towarzyszek. Bardzo lubiła czytać reportaże Jona Ronsona, więc kiedy zobaczyła płytę Człowiek, który gapił się na kozy doszła do wniosku, że musi to zobaczyć. Cóż może zajmie salkę kinową kiedyś, kiedy dziewczyny będą miały coś lepszego do roboty i sama to sobie obejrzy. Jej ulubioną książką było "Czy jestesteś psychopatą?", którą od razu po przyjeździe schowała u siebie w pokoju. Właśnie dzięki niej zaczęła interesować się ludzką psychiką i zdecydowała o tym, aby zostać psychiatrą. Okazało się jednak, że z niezrozumiałych dla świata i nieznanych dla nikogo powodów, jest nadnaturalna, i wszystkie plany wzięły w łeb. Po chwili poczuła, że ktoś ją szturcha.
- Hej, pójdziesz po picie?- spytała Gracie.
- Czemu sama sobie nie pójdziesz?- odpowiedziała pytaniem. Właściwie sama miała ochotę czegoś się napić.
- Ja robiłam popcorn- odpowiedziała tamta
- Ja nie wiem jak obsługiwać tego robota- powiedziała szybko Miyu. Ruda prychnęła.- No Paige proszę, pójdź po piciu- dodała wypychając ją z fotela
- Dobra- burknęła i wyszła z sali kinowej. Nie zwracając na nic uwagi udała się do kuchni.
- Przepraszam, mieszkasz tu?- usłyszała nieznajomy głos. Stanęła w miejscu, po czym obróciła się. Przed drzwiami stała rozczochrana blondynka w szpitalnej piżamie.
- Tak odpowiedziała krótko.

Cassiopeia?

od Paige cd. Miyu

Kiedy Miyu przytuliła dziewczynę ta poczuła się dość... niezręcznie. Nie była przyzwyczajona do tak emocjonalnych reakcji, ani do tak szybkich propozycji. Dla Paige, przyjaciel znaczył zdecydowanie więcej niż dla większości osób, jednak postanowiła na razie nie mówić o ty nowej. Być może to był jej sposób na pogodzenie się z sytuacją, wydała się być nieco infantylna. Nie wiadomo co jej robili, jak długo. Nie wiedziała ile ona może mieć lat, ani jaki jest jej dar. Wyglądała na jakieś siedemnaście lat, jednak zachowywała się jak trzynastolatka, a nie osoba na jaką wyglądała. Może tak naprawdę jest dzieckiem, które potrafi zmieniać, wygląd, lub wiek swojego ciała, kto to tam wie.
- Dobra Miyu, pokażę ci tylko gdzie masz żele do kąpieli i te inne, żebyś mogła się ogarnąć- powiedziała spoglądając na azjatke. Dalej miała na sobie laboratoryjny szlafrok z logiem firmy na piersi.
- Okej- odpowiedziała tamta radośnie i podeszła do otwartych już drzwi.
- Dobra, koło wanny masz cztery podajniki, dwa z szamponami, dwa z żelami do kąpieli. Zapachy od czasu do czasu się zmieniają. Koło umywalki masz podajnik z mydłem do rąk i balsamem do ciała. W szufladach, masz pastę, szczotkę do zębów i do włosów i maszynkę do golenia- mówiła po kolei, wszystko jej pokazując- to by było na tyle. Może spotkamy się na kolacji, poznasz się z Gracie i w ogóle. Jakbyś miała jakiś problem ona mieszka na przeciwko, a ja obok- powiedziała wychodząc. Pożegnała się i weszła do swojego pokoju, po czym zamknęła się na klucz i zaczęła ćwiczyć grę na wiolonczeli.

Miyu? (Może Gracie się dołączy, pozna przybyszkę?)

od Miyu cd. Paige

Z dezorientacją patrzyłam na urządzenia w rogach pokoju. Ktoś inny, ktoś obcy na nas patrzył! A co jak ten ktoś chce dla nas źle? Przecież nie wiadomo kto jest po drugiej stronie. Z resztą co to też nie, a jak to jakiś szalony kosmita, chcący ukraść nam mózgi? Lubię swój mózg i nie chcę żeby ktoś na nim eksperymentował!
-Co w tym nadzwyczajnego?- spytała się mnie dziewczyna. Odwróciłam się w jej stronę. Szybkim ruchem odłożyłam jedzenie na łóżko i podbiegłam do dziewczyny, chwyciłam ją za ręce i położyłam je na jej policzkach. Natarczywie patrzyłam się jej w oczy.
-No a wiesz kto na nasz patrzy?
-Nie do końca- jej głos był śmiesznie zmieniony przez to że jej usta były lekko ściśnięte przez ręce. Zaśmiałam się, wyglądała przezabawnie. We wzroku dziewczyny było widać litość. Zabrałam ręce z jej twarzy i przytuliłam ją mocno, wtuliłam się w nią jak dziecko w matkę.
-Fajna jesteś- moja twarz wręcz promieniała- będziesz moją przyjaciółką!- odsunęłam się od niej i wróciłam do pozostawionych resztek jedzenia. Z zadowoleniem wymalowanym na twarzy pochłonęłam resztki potrawy. Dziewczyna cały czas stała w jednym miejscu i przyglądała się mi. Ciekawe czy mnie polubiła, ale to nie ważne, ja ją lubię. To wystarczy! Będziemy przyjaciółkami i nie będę już sama i będę kimś, a nie człowiekiem bez wspomnień i życia.

Paige?

od Paige cd. Miyu

- Czyli jednak nie jesteś niemową- powiedziała z wyraźną ulgą rudowłosa. Nie miała ochoty uczyć się języka migowego, chociaż mógłby to być dość ciekawy sposób na zwalczenie monotonni dnia codziennego- Jak tutaj trafiłaś? Wydajesz się być nieco... zagubiona.
- Nie wydaje mi się, żeby był to dobry temat do rozmowy- białowłosa uśmiechnęła się.
-To może chociaż zdradzisz mi jak masz na imię? Chyba, że wolisz być nazywana "przybyszką" i "nową"- odpowiedziała przyglądając jej się z uwagą.
- W zamian powiesz mi co to za miejsce i czemu tu jestem, ok?- spytała tamta. Paige bardzo się zdziwiła. Czy to możliwe, że ona nie wie o co chodzi?
- Naprawdę nie wiesz co tu się dzieje?- spytała zaskoczona, żeby się upewnić. Rozmówczyni tylko przechyliła głowę- Jasne, wytłumaczę ci- odpowiedziała szybko
- Nazywam się Miyu- to imię do niej pasowało, miała azjatycką urodę, skośne oczy i przypominała nieco otaku, z którymi Paige miała okazję chodzić do klasy- Teraz wytłumacz mi o co chodzi.
- Trafiłaś do tego ośrodka ponieważ jesteś specjalnie uzdolniona, masz jakąś moc. Ludzie boją się takich jak my, bo możemy robić rzeczy, o których im się nawet nie śniło. Właśnie dlatego międzynarodowe porozumienie wprowadziło projekt, który ma nas wyłapać i umieścić w ośrodkach dla naszego bezpieczeństwa- zakończyła przyglądając się reakcji nowo przybyłej. Jak może tego nie wiedzieć, przecież musi pamiętać to jak ją złapano. Takich rzeczy się nie zapomina, szczególnie, jeżeli prowadzono na kimś eksperymenty.
- Aha...- odpowiedziała. To była jej reakcja. Spojrzała jeszcze na talerz z resztkami jedzenia. Chyba straciła apetyt. Rozejrzała się dookoła i pisnęła. Paige nie miała pojęcia o co jej chodzi.
-Miyu co się dzieje?- spytała zdezorientowana.
- Tu są kamera!- powiedziała spoglądając na czerwone światełka w rogach sufitu.

Miyu?

od Miyu cd. Paige

Dziewczyna pobiegła po jedzenie dla mnie, ciekawiło mnie dlaczego były dla mnie takie miłe i czemu miałam mieć tu własny pokój. Może tak właściwie to tu był mój dom, czy coś. Na samo wspomnienie o posiłku poczułam się szczęśliwa. Na mojej twarzy wymalowało się zdziwienie gdy nie minęła nawet sekunda a dziewczyna wróciła z jedzeniem. Ciekawe jak to zrobiła, z resztą nie ważne, ma jedzenie to się liczy bardziej. Przeniosłam wzrok na talerz. Tak bardzo chciałam już wiedzieć co znajduje się na białym spodku. Może naleśniki, abo jakieś pyszne mięso lub coś innego. Ruda podała mi naczynie, z wdzięcznością w oczach przyjęłam je. Dla jedzenia mogłam być trochę bardziej otwarta. Jakby mnie poprosiła to bym w zamian nawet coś powiedziała, możliwe że zdradziłabym jej moje imię. Na talerzu w ładny sposób leżało porozkładane parę rzeczy. Jakieś ziemniaki, pokrojone w półksiężyce, nieznane mi mięso i kolorowa sałatka. Powoli odsunęłam się z jedzeniem od dziewczyny i usiadłam na niedużym łóżku.
-Dziękuję- szepnęłam, cały czas patrząc w jedzenie. Na talerzyku poza potrawą leżały sztućce. Chwyciłam za nie, wcześniej kładąc talerz na kolanach. Nabiłam na widelec jeden z ziemniaków i szybko włożyłam do ust. Lekko przeżułam warzywo i połknęłam je. Smakowało normalnie, ale było jedzeniem, więc spożycie go sprawiło mi nie małą przyjemność. Cicho mruknęłam, gdy po pokrojeniu wzięłam do ust mięso. Moja pamięć nie pozwalała mi określić z jakiego zwierzęcia jest, ale bardzo mi smakowało. Od teraz jem same mięso!
-Pyszne!- powiedziałam do dziewczyny z uśmiechem na twarzy. Pierwszy raz spojrzałam jej w oczy, były bardzo ładne.

Paige?

od Paige cd. Gracie

- Cholera? Przecież to nawet nie jest przekleństwo- powiedziała Gracie zdzierając z podłogi ciemno brązową maź.
- Spodziewałam się czegoś znacznie ostrzejszego. Gdzie to dorwałaś?- spytała rudowłosa biorąc do ręki stare, drewniane pudełko.
- Wzięłam ze sobą- odpowiedziała tamta dalej babrząc się w ziołowej mazi. Wzięła ze sobą... bardzo sympatycznie ze strony rządu. Jej nie pozwolili wziąć nawet zdjęcia rodzinnego.
- Bawisz się w małe studio tatuażu?
- Może...- prychnęła zdenerwowana- może byś mi pomogła?
- Czy może chowasz tu gdzieś heroinę, bo z tego co wiem henny nie wstrzykuje się pod skórę- ciągnęła bawiąc się jedną ze srebrnych igiełek.
- To jest zestaw do szycia, geniuszu- odpowiedziała Gracie po raz pierwszy na nią spoglądając. Była wyraźnie wyprowadzona z równowagi.
- W zestawach do szycia z reguły znajdują się pędzle i ziołowa henna- niebiesko włosa przetarła wybrudzonymi dłońmi twarz, nie zwróciła jednak na to uwagi.
- Mogę wiedzieć jaki masz problem- przerwała- i w ogóle co robisz w moim pokoju?
- Mała parapetówka?- spytała przechylając głowę. Gracie zacisnęła zęby- Dobra, zgadłaś, nie o to chodzi- rzuciła zamknięte pudełko na łóżko koleżanki.- Mam wiadomość, która zapewne uszczęśliwi twoją towarzyską duszę- wyjęła z kieszeni kartkę papieru. Gracie chciała jej ją wyrwać, jednak Paige zdążyła się uchylić- Eee, jeszcze wszystko upaprzesz.
- Otworzyć pokoje 3 i 4, pościelić łóżka- przeczytała niebiesko włosa przybliżając się do kartki.
- Dokładnie- ruda włożyła kartkę do kieszeni po czym skierowała się do drzwi.

Gracie?

Gracie cd. Paige

Jest mi trochę głupio, że wtargnęłam jej do pokoju. Po prostu nie spodziewałam się, że ktoś tu w ogóle jest. Zamykam za sobą drzwi i wciągam lekki aromat olejku. Wracam do holu. Jest utrzymywany w jasnych kolorach, ma kilka delikatnych obrazów akwarelowych w antyramach. Przedstawiają ptaki, kwiaty i niesymetryczne naczynia. Gładzę antyramę, zastanawiając się, jak autorowi udało się w tak zniewalający sposób oddać nieuchwytne piękno lilii wodnych. Ruda dziewczyna po chwili pojawia się w pomieszczeniu. Mierzy mnie nieufnym wzrokiem. Uśmiecham się, ale go nie odwzajemnia.
- Jestem Gracie -przedstawiam się ponownie, wymawiając swoje imię, tak jak powinno się je czytać, czyli Graczi.
- To już wiemy -odpiera, ale wystawia w moją stronę dłoń. Nie dotyka mnie jej sarkazm.
- A ty?
- Paige.
- Kiedyś nazwałam tak moją rybkę -przypomina mi się.- Mój tata uwielbia tę historię. Na każdym zjeździe rodzinnym ją opowiada. 5-letnia ja przyszłam do niego i chciałam się pochwalić, jak ładnie nakarmiłam zwierzątko. Gdy tata tam przyszedł, zobaczył pływającą w wodzie sałatę oraz kiełbasę i zaczął się tak śmiać, że się rozpłakałam, nie wiedząc o co chodzi.
Na twarzy Paige nie widać nawet śladu rozbawienia, tylko w oczach możliwe, że lśni błysk.
- Znajdź sobie jakiś pokój -mówi i odchodzi. Przez chwilę stoję jak słup, a potem dochodzę do wniosku, że to dobra rada. Patrzę na zegar. Jest pora lunchu, jednak nie czuję głodu. Raczej dziwny ucisk, jakbym zaraz miała zwymiotować. Przechodzę za recepcję i biorę kluczyk z numerem drugim.

***

Pudełeczko z czarną henną i zamoczonymi w niej pędzelkami oraz igłami upadło na ziemię.
- Cholera -rzuciłam pod nosem.
- Nie spodziewałam się po tobie takich słów.

Paige?

Od Paige cd. Miyu

- Gracie zrób jej coś do jedzenia- powiedziała spoglądając na koleżankę. Nowa była przerażona i widocznie naprawdę nie umiała mówić. Trzeba się będzie nią zając pokazać jej co i jak. Miała nadzieję, że przybyszka nie jest głucho niema, bo ani ona, ani jej koleżanka nie posługiwały się językiem migowym.

- Czemu ja?- spytała niebiesko włosa z założonymi rękami. 

- Myślę, że wciśnięcie kilku przycisków, nie jest zbyt wielkim wysiłkiem- odpowiedziała Paige spokojnym tonem. Gracie zbiegła po schodach i udała się do jadalni, po drodze pokazując jej jeszcze język.

- Okej, teraz pokażę ci gdzie jest twój pokój, wytłumaczę ci jak to wszystko mniej więcej działa...- ruda podeszła do nowej i pomogła jej wstać. Po czym podała jej ciuchy przygotowane na blacie, a sama zatrzymała, jeszcze na chwilę, klucz do pokoju trzeciego.

- Chodź za mną- powiedziała i podeszła w kierunku schodów, biało włosa dziewczyna nie ruszyła się z miejsca. Paige oparła się o poręcz i spojrzała na nią.

- Rozumiem, że się boisz. Najpierw to laboratorium, potem tunel, a teraz wielki dom, w którym mieszkają dwie dziewczyny, których nie kojarzysz, ale to najlepsze co mogła się trafić komuś takiemu jak my. Ludzie boją się naszych mocy. Tutaj jesteś bezpieczna, jesteś wśród takich jak ty- tamta zaczęła za nią iść. Nawet nie przytaknęła, nie uśmiechnęła się... Nic. Oby nie była głucha. Wreszcie znalazły się przed pokojem nowej. Paige pokazała jej klucz.

- Od teraz to twój pokój- powiedziała po czym otworzyła drzwi. Pomieszczenie, które zobaczyła miało taki sam układ, jednak meble były szare, a ściany żółte.

- Obiad!- zawołała Gracie

- Zaraz ci przyniosę- powiedziała ruda poklepując przybyszkę po ramieniu. Biegła przed siebie, a cały świat zamarł. Zjechała po poręczy, patrząc na samotną muchę, która zastygła w bezruchu, a kiedy stanęła na ziemi, pstryknęła owada. Wzięła od nieruchomej koleżanki talerz z jedzeniem i udała się z powrotem na górę. Biało włosa patrzyła się na nią zdziwiona. Dla niej trwało to około sekundy.

Miyu?