Od Rilliane- Historia

„Przeklęta Krew nie ma prawa do życia.”
Te słowa bardzo dobrze utkwiły mi w pamięci. Zostały one wręcz wyryte w moich myślach. Padły one parę dni przed „wyprowadzką”. Ze swojego życia pamiętam tylko te słowa. Gdy się tutaj pojawiłam, nic nie pamiętałam. Z  czasem urywki w pamięci zaczynały wracać. Śmiechy w szkole, moja radość. Zaczynałam przypominać sobie moich przyjaciół, z którymi spędzałam większość czasu. Do głowy wróciły mi twarze rodziców i starszego brata.  Kiedyś się wszyscy świetnie dogadywaliśmy, nie licząc Thomas'a, mojego brata. On zawsze był o mnie zazdrosny. Tak było do moich dziesiątych urodzin. Wtedy zaczynałam się zmieniać. Nie pamiętam dokładnie swoich uczuć, ale bardzo dobrze pamiętam płomienie. Ogień, który rozsiałam siłą woli, rozpalił się w lesie. Nie wiem dlaczego, jakim cudem to zrobiłam. Ale dobrze wiedziałam, że to ja zrobiłam. Płomienie tak znikąd by nie nadeszły. Paliły się drzewa, trawa, krzaki, wszystko przybierało płomieniste kolory. Stawało się coraz cieplej, w powietrzu unosił się duszący zapach siarki. Ale mi to nie przeszkadzało. Nie czułam ani ciepła, nawet gdy zapaliła mi się nogawka. Nie dusiłam się tym zapachem. Nic mi nie przeszkadzało, jakby w rzeczywiście tego ognia tu nie było. A było wręcz przeciwnie. Jak to się skończyło? Pamiętam jedynie jak się obudziłam we własnym pokoju. Od tamtego czasu próbowałam o tym nie myśleć. Zapomnieć, jak teraz nie pamiętałam większości swego życia. Z każdym dniem stawałam się coraz bardziej zamknięta. Miałam wrażenie, jakbym zaraz miała wszystkich podpalić, jak tamten las. Bałam się obecności ludzi, próbowałam ich unikać, aby ich nie skrzywdzić. Ale tak nie potrafiłam. A potem znowu to się stało. Lecz tego przyczynę bardzo dobrze pamiętam. To była kłótnia. Krzyki i wyzwiska leciały w moją stronę od Thomas'a. Posądził mnie kradzież, że to niby ja mu zabrałam wszystkie kieszonkowe, a nie miał ich wcale tak mało. A to było kłamstwo, nic nie wiedziałam o jego pieniądzach. A gdy mnie zaczął bić... tak się samo stało. Moje ręce zapłonęły i najpierw jego pokój, a potem on sam. W jego oczach widziałam to przerażenie, gdy tarzał się po podłodze próbując ugasić ogień. Drzwi się otworzyły z hukiem i także matka stanęła w płomieniach, gdy tylko się odwróciłam. Ojciec szybko zareagował. Najpierw uczucie bólu w głowie, zaraz po uderzeniu gaśnicą, a następnie zajęcie się płomieniami. Dla Thomas'a było już za późno. Jego skóra wyglądała jak stare spalone do cna drzewo. Matka miała tylko parę oparzeń, a mnie zamknęli. Gdzie? Zapewne w piwnicy. Związali w jakiś kaftan czy co to było, jakieś ubranie jak w psychiatryku. Siedziałam tam przez tydzień, bez żadnej wody czy jedzenia. Gdyby nie litość matki, zdechłabym. Raz na trzy dni przynosiła mi kromkę chleba i miskę z wodą. Nie zadawała żadnych pytań, niczego nie mówiła. Przychodziła, karmiła, odchodziła. Aż pewnego dnia zamiast niej, przyszli jacyś ludzie. Nie wiedziałam wtedy kto to. Aż się znalazłam w tym budynku. Zabrali mnie, a ostatnie słowa pocieszenia od strony rodziny pamiętam bardzo dokładnie.
- Przeklęta Krew nie ma prawa do życia - te słowa zostały wyryte w mej duszy i nigdy już nie chciały mnie opuścić. I to był ostatni raz, kiedy ich jeszcze widziałam.
Wstrzyknęli we mnie jakąś substancje, po czym zapadłam w sen. Nie opierałam się, bo nie miałam już sił. Byłam wykończona fizycznie jak i psychicznie. Głodówka mi nie sprzyjała, a te wszystkie dni nie były dla mnie. Ta okropna moc, która nie wiadomo skąd się u mnie zjawiła. I ten ośrodek... Zaczęły się badania. Je także pamiętam doskonale, to jedyna rzecz o której nie zapomniałam. Próbowali to ze mnie wyciągnąć. Chcieli, abym im pokazała jak płonę żywym ogniem, jak coś podpalam. Ale ja się nie zgadzałam. Tego dnia przyrzekłam sobie coś ważnego.
- Nigdy w życiu już tego nie zrobię! - krzyczałam wręcz te słowa w kierunku lustra, za którym siedzieli i czekali na ogień. W oczach miałam łzy. Nie bałam się, było mi po prostu smutno. Byłam sama na siebie zła, że tak łatwo dałam się złapać, że wtedy nie rozmawiałam z matką, że kłóciłam się z bratem. Że straciłam wszystko. Całe swoje życie, a to tylko dlatego, że mnie się bali.
I wtedy postanowili mi wyczyścić pamięć. Nie mam pojęcia jak to zrobili, ale twierdzili, że jeśli nie będę pamiętać swego życia, będą mogli mi wmówić co innego i zmusić mnie dzięki temu do współpracy. I udawało im  się to, ale tylko przez pierwsze dni, aż pamięć zaczynała do mnie wracać. Mimo iż udawałam, że wierze w to, co do mnie mówili, kategorycznie odmawiałam dalszych eksperymentów. Aż w końcu po trzech latach dali sobie ze mną spokój. Posłali mnie do tego ośrodka, w którym musiałam zamieszkać. Dalej się nie pogodziłam z myślą, że zostanę tutaj do końca. Wierze, że kiedyś się stąd wyrwę.

Od Rilliane

Stawiałam kolejne łapy na mokrym jeszcze śniegu, który przylepiał się do moich łap, przez co moja podroż była utrudniona. Było mi coraz ciężej, a śnieżyca postanawiała nie ustawać. Idąc pod wiatr czułam, jak każdy płatek śniegu wchodzi pod moje futro, mrożąc mnie żywcem. Jednak szłam dalej, byle by się nie zatrzymać, a gorzej, żeby nie zawrócić. Musiałam iść przed siebie. Po chwili zobaczyłam światło. Ale nie światło takie, które widzą umierający. To bardziej... pociąg! Za nim dźwięk lokomotywy przedarł się wpierw przez śnieg, a następnie moje uszy, zeskoczyłam z torów, na jakich stałam. Gdy maszyna przejechała obok mnie, straciłam równowagę przez wicher stworzony przez nią. Pędziła jak oszalała, a ja trafiłam na śliski śnieg. Nie miałam kiedy wbić pazurów w lód, gdyż za nim się obejrzałam, zaczęłam się toczyć, niczym mała biała kulka śniegu z górki. Świat wirował. Nie mogłam się zatrzymać, aż w końcu na mojej drodze pojawiło się drzewo. A dalej las. Nie miałam szans się zatrzymać, więc czekałam na zderzenie. I tak straciłam przytomność jako wilk, uderzając o drzewo.
W potem się obudziłam na nowo jako zwykły człowiek, we własnym łóżku. No prawie. Wylądowałam na ziemi wraz z kołdrą, a głowa mi pękała od bólu. Uderzyłam nią o podłogę, tak jak we śnie o drzewo. Otworzyłam zmęczone oczy i złapałam się za łeb. Przeklęłam cicho pod nosem, po czym wstałam i usiadłam. Nie zmieniałam pozycji od dobrej godziny. Dlaczego? Gdy tylko zajęłam się bólem, zapomniałem nie zasypiać. Zamknęłam oczy i opierając łokcie na kolanach, podtrzymując głowę, zasnęłam.
I znowu wylądowałam na ziemi, ale tym razem nie uderzyłam tak mocno łbem. Obudziłam się już całkowicie, słysząc swój budzik, który zapomniałam wyłączyć na weekend, a dokładniej na pierwszy dzień, w którym się tutaj zjawiłam. Ubrałam się w czarne jeansy i białą koszulkę z czarnym napisem „Hello, I’m very happy!”. Przemyłam twarz i zjadłam dwie kanapki. To mi starczyło. Pierwsze pół dnia przesiedziałam na łóżku marząc na  pogniecionej kartce kawałkiem ołówka.. W końcu tyłek mi tak bardzo zdrętwiał, że postanowiłam się przejść. Zarzuciłam na siebie pierwszą lepsza bluzę, po czym wyszłam z pokoju, chowając do kieszeni jedynie kluczę, bo resztę zostało mi skonfiskowane.
Przechodząc przez korytarz spotkałam paru innych więźniów, którzy także się gdzieś wybierali. To chłopacy, to dziewczyny, na szczęście zero strażników. Jak na razie, zaraz za pewne znowu ich zobaczę. W końcu to oni nas pilnują, prawda?
Dzień był dosyć chłodny i zapowiadało się na deszcz, jednak nic sobie z tego nie zrobiłam. Przynajmniej tak mi się wydawało, że jest zimno. W końcu puszczali do środka chłodne powietrze. Miałam zamiar się przejść, to tyle. Zwykła przechadzka po ośrodku, to mi wystarczyło. Trwała ona nie całą godzinę, gdyż po tym okresie wpadłam w kłopoty. Byłam zmuszony przyśpieszyć kroku w stronę drzwi, aby schować się w swoim pokoju, przed jednym z mężczyzn, który także był "inni". Przypadkiem wpadłam na niego rozlewając mu jakieś picie, na tak zwaną ulubioną koszulę. Widocznie nie panował nad emocjami, gdyż najpierw mi zaczął grozić, a potem chciał uderzyć. Zdążyłam od niego odbiec, ale na jak długo zostałam bezpieczna?
W końcu udało mi się złapać klamkę, niestety za nim ją nacisnęłam i otworzyłam sobie drzwi na kolejne piętro, aby wbiec do środka, uspokoić się, wrócić do pokoju i tam zostać już do końca dnia, ktoś mnie uprzedził. Popchnął mocno drzwi przede mną, które ruszyły w moim kierunku. Dostałam nimi w twarz. Puściłam automatycznie klamkę i złapałam się za nos, który pulsował od bólu, jaki w tej chwili odczuwałam.
- O kur*a – przeklęłam parę razy pod nosem, a między palcami poczułam ciepłą ciecz. Gdy spojrzałam na palce, zobaczyłam szkarłatny kolor, chociaż w głębi siebie chciałem, aby to był zwykły pot, który pojawił mi się pod wpływem strachu
Weszłam do drugiego korytarza, aby jak najszybciej zniknąć z tamtego miejsca, gdyż chłopak mógł w każdej chwili wrócić. Usiadłam na pierwszej lepszej ławce i dalej się trzymałam połamanego nosa, aby trochę się uspokoić. W końcu mój sprawca powrócił się i stanął nade mną. Przyglądał mi się, chciał coś powiedzieć, ale gdy na niego spojrzałam i zabrałam ręce ukazując mu zakrwawioną część twarzy, zamknął usta.
- Możesz uważać następnym razem? – poprosiłam, ponownie łapiąc się za nos.

<Ktoś?>

Rilliane Sparks

Riliane Sparks

✠ 17 lat ✠ Kobieta ✠ Bi ✠ Nieznany ✠ wolny ✠

charakter:
Jednocześnie boi się samotności, a jednocześnie towarzystwa. Co to oznacza? Ta dziewczyna jest kompletną zagadką. Bardzo wstydliwa, łatwo ją jest zaczerwienić. Wtedy spuszcza głowę, albo zaczyna machać rękoma jak szalona i prawie, że krzyczeć, aby się usprawiedliwić. Może i wstydliwa, ale za to uparta jak osioł. Dąży do celu po trupach, gdy coś sobie postanowi, musi to wykonać. Nie prosi nikogo o pomoc i nie lubi, gdy ktoś próbuje jej pomóc, albo miesza się w jej sprawy. Jednak sama zawsze chętnie pomoże. Dosyć naiwna, więc łatwo jest ją oszukać. Niestety jest bardzo uczuciowa, niczego nie potrafi wziąć na żarty, a tym bardziej szydzenie z niej. Robi jej się po prostu smutno i zaczyna krzyczeć, aby wyładować całą energię. Często czuje się zmieszana, gdyż nigdy nie wie, jak ma się zachować w danej sytuacji. Nie jest egoistyczna, ale uważa, że to ona ma najgorzej w życiu, że cały świat ją nienawidzi, że nie powinna istnieć. Każde czyjeś zdanie bierze do serca i albo zostaje tam na zawsze, jak słowa jej rodziny, albo uciekając w zapomnienie, jak słowa obcych. Dosyć strachliwa, często się boi, jak też często stawia czoło swym strachom. Jest wstydliwa i pilnuje tego, jak inni ludzie wobec niej się zachowuje - nie pozwala się na przykład dotykać, od razu reaguje bez namysłu. Jest typem obserwatora, bardzo ciekawska i musi wszystko wiedzieć. Oczywiście nie ma długiego języka, żeby wszystko wszystkim od razu wygadać, bo po co? Nie umie kłamać, to jest jej wada. Ciągle mówi prawdę, co ją normalnie wykańcza od środka. Nie nosi żadnej przysłowiowej maski. Nie ukrywa swoich uczuć. Gdy jest radosna, jest rozgadana, uśmiecha się. Gdy jest smutna, zaczyna płakać. Ma bardzo niską samoocenę. Ponieważ słowa najbliższych wzięła do serca, uważa się za potwora. Nie ma prawa do przyjaciół, rodziny, szczęścia, radości. Ogółem nie powinna się wybudzić ze śpiączki, powinna umrzeć. Takie ma zdanie o sobie, a w najcięższych chwilach powtarza to sobie na głos głośno krzycząc. Gdyby jednak istniał ktoś, kto by ją zrozumiał, pomógł jej, był dla niej wsparciem, oddała by życie za niego. A co do chamskich ludzi... Albo się od razu podda i nawet się nie odezwie, albo stanie się obojętna. Rzadko kiedy rzuca jakieś sprośne uwagi, bardzo rzadko. Ma bardzo dobrą pamięć i nigdy nie zapomina. Czasem nawet się mści, ale to już w poważniejszych przypadkach. A teraz najważniejsze dwa pytania. Dlaczego boi się towarzystwa? Gdyż wie kim jest, wie co jej grozi, wie, że ludzie tylko krzywdzą. Dlaczego więc boi się nawet samotności? Gdyż podczas śpiączki śniła o niej i nie chcę, aby sny, a raczej koszmary się spełniły.
moc:
 niekontrolowana pirokineza
inne:
✠Cierpi na klaustrofobie i panicznie boi się pająków i myszy
 ✠Kocha zimę
✠Mierzy tylko 1.65m | Uwielbia muzykę
✠Obiecała sobie, że już nigdy nie użyje swej mocy
 ✠Przekupisz ją wszystkimi słodkościami
 ✠Boi się wody, bo nie umie pływać
kontakt:
Pandemonium.
✠Historia✠