Shadoe Nelson

Shadoe Nelson

podobno niektórzy zdrabniają jej imię do Sho.

26 lat - Filipa de Hainault

Moc

      Dziewczyna posiada zdolność do władzy nad wodą. Może układać z niej przeróżne kształty i zmieniać jej położenie... Do tej pory opanowała jednak tylko kilka podstawowych ruchów oraz zmianę skupienia z ciekłego w śnieg. Przy tym wszystkim Shadoe zdecydowanie lepiej czuje się w otoczeniu co najmniej zimnym i z tego powodu podczas większych upałów potrafi całymi dniami przesiadywać w pokoju i całą swoją uwagę skupiać na tworzeniu szronu i śniegu w pomieszczeniu. To męczące, aczkolwiek jeśli się postara - faktycznie przynosi to efekty. Niemniej jednak od pewnego czasu z coraz większym trudem idzie jej nauka, a zauważalne postępy zaczynają sprawiać jej niemałą trudność. Stara się nauczyć rozwijać wodę w lód. Póki co nie widać tego efektów... ale kto wie, może któregoś dnia po jej pokoju zaczną latać lodowe Dzierzby, zamiast tych ze śniegu?

Osobowość

    Nie tak prosto opisać Shadoe, jak to się może niektórym wydawać. Niektórzy twierdzą, że jest to miła i zabawna osoba, pełna energii i sympatii do wszelkiego rodzaju istot, żywych, czy martwych. Podobno uwielbia towarzystwo i tylko czasami ją ono przytłacza. Rzekomo jest idealną mieszanką intro i ekstrawertyczki, które razem wyjątkowo świetnie współpracują.[Notka od adminki: Taka osoba nazywana jest ambiwertykiem.] Ale to same bzdury, które sama Sho wymyśliła i próbuje egzekwować w swoim życiu. Niemniej jednak próbuje, i nie zawsze jej to wychodzi. Prawdą jest oczywiście, że Shadoe w gruncie rzeczy wcale nie jest człowiekiem złym, faktycznie w końcu stara się i próbuje zachowywać tak, jak każdy praworządny członek społeczeństwa zachowywać powinien, ale nie ulega przy tym niestety wątpliwościom fakt, że kobieta ta ma w sobie znacznie więcej niż to, co powinna.

   Otóż: Shadoe urodziła się z niezwykle rzadkim zaburzeniem, które - można tak powiedzieć - odziedziczyła właściwie po ojcu, który także wykazywał wiele cech charakterystyczny dla tego błędu. Nieświadomie uczył on ją od dziecka i przekazywał dziewczynce zachowania, których zwykły, dobry rodzic nigdy nie chciałby przekazać swojemu dziecku. Ale on przecież nie był zwykłym... a już na pewno nie dobrym rodzicem. Uzasadnione byłyby nawet podejrzenia, iż mężczyzna ten nie kochał jej, ani swojej żony, dla której podobno zrobiłby wszystko... prawie.

„Był czarujący, nieustraszony, ale i bezwzględny. Mimo że nigdy nie uciekał się do przemocy, w części jego duszy, którą nazywamy sumieniem, panował taki ruch jak w zamrażarce Jeffreya Dahmera.”

   Swojej córce przekazał coś, co mogłoby skreślić ją z wielu list, gdyby tylko problem jej udowodniono. Psychiatrzy nazywają to Osobowością Dyssocjalną. Ona woli mówić o sobie po prostu Psychopatka. Ale to wcale nie musi oznaczać, że bez przerwy ma ochotę kogoś zabić, nie. Z całą pewnością nie. Prawdę mówiąc, w wielu aspektach życia radzi sobie nawet lepiej niż zwykli ludzie... kłamstwem jest, że nie ma ona sumienia. Ma je, działa ono po prostu inaczej. Ma też poczucie moralności, może jej na kimś zależeć, pragnąć chronić słabszych, starać się... tyle, że to wszystko nie działa tak, jak wszyscy oczekują. Ona nie kocha - jej zależy; nie ma wyrzutów sumienia - po prostu może jej być czegoś szkoda; Czuje ból, ale nie znaczy to, że będzie się nad sobą użalać i wyć w niebogłosy. Odczuwa emocje... są one po prostu inaczej zakodowane.

Przeszłość

    Ważne, że w głowie jest :D

Miłość

   Kobieta ta od zawsze była biseksualna. Choć w okresie młodzieńczym przez pewien okres miała wątpliwości co do swojej orientacji, nie mogąc samodzielnie określić, która płeć pociąga ją bardziej, obecnie jest jej jednak pewna. Ostatecznie w końcu stworzyła jeden - tak jakby - udany związek z mężczyzną, z którym straciła później kontakt. Związek zakończył się wraz z końcem sesji. Później miała dziewczynę... która zmarła na żółtaczkę. Cóż, czasem los się nie uśmiecha, ale Shadoe mimo wszystko cały czas ma na boku świadomość tego, że ma przed sobą jeszcze sporo życia. O ile wszystko pójdzie zgodnie z planem. 

   W chwili obecnej jest sama. Ale kto wie, czy to się niebawem nie zmieni? W ośrodku jest sporo miłych osób...

Inne

   Na karku ma wytatuowanego niewielkiego ptaka - konkretnie Dzierzbę ze zdobyczą - obok którego widnieje napis „Z naturą się rodzimy”. Cały tatuaż ma około dziesięć centymetrów szerokości i sześć wysokości, nie jest więc zbyt duży, niemniej jednak - jeśli nie zasłaniają go włosy dziewczyny - bez trudu można go dostrzec. Został wydrukowany w kolorze.

   Jej ulubionym gatunkiem muzycznym jest Rock, nie ma jednak uprzedzeń do żadnego innego z gatunków - faktycznie w każdym potrafi znaleźć wykonawcę, którego dzieła by się jej naprawdę podobały. W ten sposób powstaje więc jej play-lista w telefonie, przepełniona dziesiątkami utworów z różnych gatunków. Z przewagą rocka, co prawda, ale nie można tu mówić o zastraszającej różnicy ilości. Nie trzyma u siebie jedynie utworów w typie Disco Polo; Ulubionym zespołem dziewczyny jest My Chemical Romance.

   Shadoe w pełni zdaje sobie sprawę ze swoich problemów psychicznych i wcale się ich nie wypiera. Mimo to jednak nigdy nie zamierzała, i nie zamierza robić niczego w kierunku wyleczenia się z choroby.

   Kocha ptaki, a jej ulubioną rodziną są Dzierzby.

Kontakt

Ave͘  - aveshu1946@gmail.com

Cheolsun Lee - Historia

 Cały dzień spędziłem w mieszkaniu, nie widząc większego sensu, aby z niego wychodzić w taką pogodę, jaka była za oknem. Korzystałem również z okazji, że nie ma matki w domu, która zapewne znowu gdzieś się pałęta, z opróżnioną do dna butelką po wódce. 

 Nie zawsze taka była, spędzała w domu większość czasu i normalnie mogłem z nią porozmawiać, na mniej jak i bardziej poważne tematy. Zmieniła się jednak po tym, jak odkryła dość długo ciągnący się problem taty, a dokładniej narkotyki. Sam o tym wiedziałem od prawie samego początku, co zraziło mnie do tego człowieka całkowicie, ale wciąż był moim ojcem i nie mogłem go zostawić. Pewnego dnia, gdy mama odkryła jego problem, postanowił, że nie ma sensu tego ukrywać i zaczął brać więcej. I więcej. I jeszcze kurwa więcej. I tak zostaliśmy sami, ja i moja mama, z problemami finansowymi, jak i tymi należącymi do ojca. Dlatego zaczęła pić, co pewnie skończy się dla niej tym samym, co dla ojca.

 Usłyszałem otwieranie drzwi, a po chwili do mieszkania weszła zataczająca się kobieta z mocno czerwonymi polikami jak i nosem, co spowodowało u mnie wstanie z kanapy i skierowanie się w jej stronę

 - Zrobiłeś obiad? - powiedziała, między czknięciami.

 - Z czego? - odparłem oschle, co musiało zdenerwować kobietę.

 - Nie pyskuj mi tutaj, bo pożałujesz - warknęła cicho, opierając się o framugę drzwi.

 Nie odpowiedziałem, z zamiarem wyminięcia jej i wyjścia z domu, bez większego sensu. Nie pozwoliła mi jednak, zatrzymując mnie i mierząc w moją stronę butelkę, która najwidoczniej musiała w coś uderzyć, ponieważ była zbita w połowie. Spojrzałem na nią, wiedząc, że może zrobić teraz wszystko. Mimo wszystko, dopadła mnie panika, a jak kobieta zamachnęła się butelką, cofnąłem się jedynie o krok, jeden krok, aby zobaczyć, że jestem po drugiej stronie ściany. Nie wiedząc z jakiego powodu spojrzałem na swoje dłonie, aby po chwili zakryć nimi uszy, gdy usłyszałem roztrzaskanie butelki o ścianę, a po niej kolejnej. Wszystko skończyło się krzykiem od kobiety, z którego nie dało się zrozumieć prawie żadnego słowa, nie licząc przewlekanych w nim przekleństw. Nie zamierzając tam wracać, wyszedłem z budynku, idąc już ledwo oświetlonym chodnikiem, ze względu na dość późną porę

 - Ej, młody - usłyszałem czyiś głos, zwracając w tą stronę głowę, widząc tam niewielką grupkę chłopaków w kapturach - Wyglądasz na wyjątkowo zestresowanego, wiesz? - uśmiechnął się pod nosem, podchodząc w moją stronę - Nie chciałbyś się... rozluźnić? - Zatrzymał dłoń na moim przedramieniu z zamiarem podwinięcia rękawa, przez co w głowie zapaliła mi się lampka.

 - N-nie, dzięki. Wszystko jest w porządku - powiedziałem spanikowany, próbując zabrać rękę, nim dojdzie do czegoś więcej. Nic to jednak nie dało.

 - Nie pożałujesz, zaufaj - Nim się skapnąłem, drugi z nich w dłoni trzymał strzykawkę, która trafiła prosto w żyłę, a z powodu ojca dobrze wiedziałem, że była to heroina.

 Dopadło mnie automatyczne zrelaksowanie, przez co rozluźniłem mocno zaciśniętą wcześniej pięść i dotarł do mnie śmiech grupy chłopaków, którzy postanowili zaciągnąć mnie ze sobą w alejkę, mając tam tego wszystkiego o wiele, wiele więcej.

____

 Siedziałem w tym samym miejscu co zawsze, nerwowo drapiąc się po wierzchu lewej dłoni. Czekałem na niego, znowu. Potrzebowałem tego teraz, a on jak zwykle się spóźniał

 - Zwolnij człowieku - usłyszałem w końcu za sobą głos, na co wyprostowałem się i odwróciłem w jego stronę.

 - Masz? - spytałem krótko, ignorując jego wypowiedź.

 - Tak - stwierdził i podał mi wymagany ode mnie towar, przez co dałem mu wymaganą kwotę, która do najmniejszych, mimo wszystko, nie należała.

 Podziękowałem cicho i skierowałem się w stronę opustoszałego miejsca, lepsze to niż powrót do domu. 

 Fakt, popadłem w nałóg, jak tata. Wciskałem sobie kit, że pomaga mi to zignorować sytuację w domu, i że matka wyrzuca całą swoją złość na mnie. Może nie fizycznie, prędzej psychicznie, co i tak mnie nie rusza. Ale przygniata. A jakoś trzeba sobie radzić, nieprawdaż? Są inne sposoby, ale ten jest najprostszy...
____

 - Miałeś mieć całą kasę na dzisiaj - Poczułem jak chłopak uderza mną o metalowy garaż za mną, trzymał zaciśnięte dłonie na kołnierzu od mojej bluzki.

 - Potrzebuję jeszcze dwa dni - wydusiłem z siebie, czując piekący ból w okolicy szyi. 

 - Chuja dwa dni! Trzeba było pomyśleć wcześniej - warknął.

 Zacisnąłem usta w cienką linię, aby po chwili poczuć uderzenie w polik z pięści, na co syknąłem z bólu i wytarłem lecącą krew, powoli spływająca po wardze i podbródku. Chwycony zostałem po chwili za swoje brązowe włosy, aby mogli podnieść moją głowę, zmuszając mnie do patrzenia na nich

 - Nie masz pieniędzy? Odpłacimy się inaczej - powiedział, następnie czując na swojej twarzy krew, którą trafiła na niego, przez wyplucie jej. Co dało mi możliwość wyrwania się farbowanemu, na wręcz brudny niebieski kolor, chłopakowi.

 Wybiegłem z alejki i skierowałem się w stronę mieszkania, wiedząc, że mamy nie ma, co i tak nic by dla mnie nie zmieniło. W głowie wtedy zjawił mi się pomysł. Ten ośrodek, IaEoMfSoH. Nie dość, że da mi możliwość ucieczki od długu u tych dilerów, z którymi kontaktu dla towaru nie mam od pół roku, ze względu na udaną próbę zerwania, to jeszcze jest to miejsce dla osób jak ja. Mam szansę na oderwanie się od tego wszystkiego, co powoli doprowadzało mnie do szału.

____

 Nerwowo miętoliłem w dłoni rękaw od swojej bluzy, siedząc w samochodzie i próbując jakkolwiek ogarnąć okolicę, co było mało możliwe. Nic nie widziałem, więc odpuściłem. W pewnym momencie jednak szarpnęło pojazdem, niedługo po tym jak zaprzestałem wyglądania za okno, za którym i tak nic nie było widać. Ktoś otworzył drzwi, dzięki czemu mogłem wyjść i zauważyć przed sobą tunel, który co parę kroków zrobionych przeze mnie, zamykał za moimi plecami drzwi. Po karku przeszły mi dreszcze, ale nie zaprzestałem, a tym bardziej nie zwolniłem kroku, z chęcią jak najszybszego trafienia do środka. 

 W szybkim tempie otworzyłem drzwi, naciskając na klamkę i uderzył mnie lekki, przyjemny zapach jak i lecąca z głośników muzyka, na co uśmiechnąłem się po prostu sam do siebie i poprawiłem czarną torbę na ramieniu, wypełnioną moimi rzeczami. Ruszyłem w stronę, w której podejrzewałem przynajmniej, że będą pokoje. Minąłem przy okazji wiele innych pomieszczeń, na które teraz zbytniej uwagi na zwróciłem.

 Zatrzymałem się przy zwykłych, gładkich, białych drzwiach i wypuściłem powietrze z płuc. Złapałem za klamkę z zamiarem otwarcia ich i był pusty, na szczęście. Nie było nikogo więcej w pokoju, tylko ja.

 Zacząłem się rozpakowywać, z lekkim uśmiechem na twarzy i również rozglądać po całym pokoju z zaciekawieniem w oczach. To był ten moment, gdy mimo tego, co może się tutaj dziać, byłem uwolniony od swoich wcześniejszych problemów. Można uznać, że rozpocząć nowe życie.

Aaron Choi

Aaron Choi

✠ 17 lat ✠ Mężczyzna ✠ Bi ✠ Antoku ✠ wolny ✠  

charakter:

Chłopak po wydarzeniach z przeszłości, których już nie pamięta, stał się zamknięty w sobie. Trzyma wszystko i wszystkich na dystans, lecz jak na razie udaje mu się to ukryć. Często zmienia pogląd swojej i tak szarej codzienności, stawiając sobie coraz wyższe cele, które zawsze wykonuje niemal perfekcyjnie. Inni mogli by powiedzieć, że życie nastolatka jest wręcz idealne, wydaje im się, że chłopak ma wszystko, czego może zapragnąć. Jedną z jego największych wad jest zaufanie, zbyt łatwo obdarza nim innych ludzi, wyszedł z założenia, że cecha ta nie dość, że jest przyczyną wszystkich jego problemów, to jeszcze ciągnie się za nim od najmłodszych lat, ponieważ nie potrafi się jej pozbyć. Jest wybredny, wszystko mu nie pasuje i raczej trudno go zadowolić (sami sobie zinterpretujcie to zdanie). Aaron, chociaż nie chce, jest też bardzo uczuciowy, walczy o każde, nawet najmniejsze wspomnienie jego rodziny, nie potrafiąc wyrzucić przeszłości z siebie. Nie dopuszcza do siebie myśli, że to co było, nie może wrócić. Jedną z jego słabych stron jest też stanowczość, a raczej jej brak. Niesie pomoc każdemu, kto jej potrzebuje, nie oczekując niczego w zamian. Nienawidzi popełniać błędów, za każdy wymierza w siebie falę pogardy i samokrytyki, z irytacją podchodząc do każdego swojego czynu. Chociaż, jakby się bardziej postarać i przejść wiele ciężkich prób, w 18-latku można odnaleźć prawdziwego przyjaciela.

 moc:

 Trudna do zdefiniowania. Aaronowi przyniosła wiele bólu i jak do tej pory, nikt nie wie, na czym polega jego moc. Kiedyś, pod wpływem silnej kłótni z rodzicami, kuchenka gazowa po prostu wybuchła, zabijając jego rodzicieli. Do 17 roku życia nie udało mu się tego powtórzyć, jednak gdy stanął w obronie przyjaciela, zmusił, palącą się latarnię, by wybuchła raniąc gorącą temperaturą. Nigdy wcześniej i nigdy później nie zrobił nic, co zdefiniowałoby jego moc. Prawdopodobnie po prostu potrafi zwiększać temperaturę.

inne:

 ✠Kiedyś przegrał zakład, w ramach którego biegał po szkole w samych bokserkach, z wypchanym ubraniami plecakiem, rzucając nim o ziemię, krzyczał "ALLAHU AKBAR".

✠Pomalował sobie brwi czarnym lakierem do paznokci (po wyrwaniu odrastały mu trzy miesiące).

✠W ramach młodzieńczego buntu wyrzucił nauczycielowi dziennik przez okno, po jedynce z chemii. 

✠Bierze narkotyki

 ✠Jego ulubionym zespołem wbrew pozorom jest 30 Seconds To Mars.

✠ Mówi w czterech językach.

Kontakt:

Howrse:  Aaron.

 ✠Historia✠

Cheolsun Lee

Cheolsun Lee

✠ 18 lat ✠ Mężczyzna ✠ Bi ✠ Li Syng Man ✠ wolny ✠

charakter:

Lee bywa chwilami głośny, pełen energii i rozbiegany, a w innych momentach wyjątkowo spokojny, cichy i nie wychylający się w tłumie. Również nieśmiały w obecności nowo poznanych osób, ale próbuje nawiązać z nimi dobry kontakt, mając na twarzy nerwowy uśmiech i problem z utrzymaniem kontaktu wzrokowego ze swoim rozmówcą. Ambicja, którą posiada, nie pozwala mu poddać się w połowie dążenia do jakiegokolwiek celu, nawet gdy jest on mało możliwy do wykonania. W takim momencie jak już, jest potrzebna osoba, która twardo sprowadzi go na ziemię i uświadomi mu, że jest to niemożliwe. Będzie się sprzeczał, wciąż próbując, ale w końcu to do niego dotrze, przynajmniej powinno. Ogólnie, posiada sporo ambicji i póki z niego nie uleci, co mimo wszystko, potrafi stać się szybko, będzie dążył do wyznaczonego celu.

 Ma problemy z ukazywaniem swoich emocji, nie lubiąc przy okazji słuchać poleceń innych. Dojrzewanie go dorwało w taki, a nie inny sposób niestety. Jest jednak opiekuńczy i miły do wszystkich, momentami złośliwy dla przyjaciół. Wysoka samoocena wiąże się z tym, że nie lubi przegrywać i będzie starał się bardziej, gdy ktoś rzuci mu w tym kierunku wyzwanie. Dużo rzeczy jednak znajduje za nudne, na pewno na pierwszy rzut oka. W jakimś stopniu jest również idiotą, co potwierdzić można tym, że chwilami nie zna odpowiedzi na najprostsze odpowiedzi.

 Ze względu na swoją nieśmiałość, w trakcie mieszkania razem z innymi osobami niż on sam, będzie się mył jak i jadł, gdy reszta śpi. Później powinno mu przejść, wystarczy, że się z kimś dogada i zaprzyjaźni, co trudne raczej nie jest, ponieważ po przełamaniu pierwszych lodów w rozmowie, od razu daje radę z kimś nawiązać kontakt. Choć nie na tyle silny, aby otwarcie o wszystkim z tą osobą mówić.

moc: 

Możliwość przenikania przez ściany i inne przedmioty jak i powierzchnie. Zdarza się tak, że tego nie kontroluje.

inne:

 ✠Lubi od czasu do czasu przebywać w samotności, jednak niezbyt długo, bo wtedy wszystkie jego myśli potrafią go przytłoczyć, przez co najchętniej nie wychodziłby w takim momencie z pokoju nawet na krótki moment.

 ✠Angielski stał się dla niego językiem ojczystym, ale potrafi mówić również płynnie po koreańsku jak i odrobinę po francusku.

  ✠Lubi i potrafi śpiewać < https://www.youtube.com/watch?v=8r6UJQfvPng >, tak samo jak i tańczyć.

✠Przez prawie wieczny katar, często pociąga nosem, co weszło mu po prostu w nawyk.

kontakt: 

email - apolacola@gmail.com 

howrse - 육군.

✠historia✠

Nieobecność!

Od 7 sierpnia do 21 sierpnia będę nieobecna, a moje obowiązki na ten czas przejmie Gracie.
Kontakt: elenaxd2001@gmail.com
-Paige

od Paige

Razem z Gracie i Miyu zdecydowały się obejrzeć jakiś film. Nie obyło się bez kłótni. W końcu padło na Avatara, jednak żadna z nich nie była w pełni usatysfakcjonowana tym wyborem. Gracie bardzo chciała obejrzeć Deadpool'a, za to Miyu wybrała Więźnia Labiryntu. Mówiła, że ta okładka jej się z czymś kojarzy. Paige za to wyjechała z opcją, która spotkała się tylko salwą śmiechu towarzyszek. Bardzo lubiła czytać reportaże Jona Ronsona, więc kiedy zobaczyła płytę Człowiek, który gapił się na kozy doszła do wniosku, że musi to zobaczyć. Cóż może zajmie salkę kinową kiedyś, kiedy dziewczyny będą miały coś lepszego do roboty i sama to sobie obejrzy. Jej ulubioną książką było "Czy jestesteś psychopatą?", którą od razu po przyjeździe schowała u siebie w pokoju. Właśnie dzięki niej zaczęła interesować się ludzką psychiką i zdecydowała o tym, aby zostać psychiatrą. Okazało się jednak, że z niezrozumiałych dla świata i nieznanych dla nikogo powodów, jest nadnaturalna, i wszystkie plany wzięły w łeb. Po chwili poczuła, że ktoś ją szturcha.
- Hej, pójdziesz po picie?- spytała Gracie.
- Czemu sama sobie nie pójdziesz?- odpowiedziała pytaniem. Właściwie sama miała ochotę czegoś się napić.
- Ja robiłam popcorn- odpowiedziała tamta
- Ja nie wiem jak obsługiwać tego robota- powiedziała szybko Miyu. Ruda prychnęła.- No Paige proszę, pójdź po piciu- dodała wypychając ją z fotela
- Dobra- burknęła i wyszła z sali kinowej. Nie zwracając na nic uwagi udała się do kuchni.
- Przepraszam, mieszkasz tu?- usłyszała nieznajomy głos. Stanęła w miejscu, po czym obróciła się. Przed drzwiami stała rozczochrana blondynka w szpitalnej piżamie.
- Tak odpowiedziała krótko.

Cassiopeia?

od Paige cd. Miyu

Kiedy Miyu przytuliła dziewczynę ta poczuła się dość... niezręcznie. Nie była przyzwyczajona do tak emocjonalnych reakcji, ani do tak szybkich propozycji. Dla Paige, przyjaciel znaczył zdecydowanie więcej niż dla większości osób, jednak postanowiła na razie nie mówić o ty nowej. Być może to był jej sposób na pogodzenie się z sytuacją, wydała się być nieco infantylna. Nie wiadomo co jej robili, jak długo. Nie wiedziała ile ona może mieć lat, ani jaki jest jej dar. Wyglądała na jakieś siedemnaście lat, jednak zachowywała się jak trzynastolatka, a nie osoba na jaką wyglądała. Może tak naprawdę jest dzieckiem, które potrafi zmieniać, wygląd, lub wiek swojego ciała, kto to tam wie.
- Dobra Miyu, pokażę ci tylko gdzie masz żele do kąpieli i te inne, żebyś mogła się ogarnąć- powiedziała spoglądając na azjatke. Dalej miała na sobie laboratoryjny szlafrok z logiem firmy na piersi.
- Okej- odpowiedziała tamta radośnie i podeszła do otwartych już drzwi.
- Dobra, koło wanny masz cztery podajniki, dwa z szamponami, dwa z żelami do kąpieli. Zapachy od czasu do czasu się zmieniają. Koło umywalki masz podajnik z mydłem do rąk i balsamem do ciała. W szufladach, masz pastę, szczotkę do zębów i do włosów i maszynkę do golenia- mówiła po kolei, wszystko jej pokazując- to by było na tyle. Może spotkamy się na kolacji, poznasz się z Gracie i w ogóle. Jakbyś miała jakiś problem ona mieszka na przeciwko, a ja obok- powiedziała wychodząc. Pożegnała się i weszła do swojego pokoju, po czym zamknęła się na klucz i zaczęła ćwiczyć grę na wiolonczeli.

Miyu? (Może Gracie się dołączy, pozna przybyszkę?)